Szin Bet – czym jest izraelska służba bezpieczeństwa i czym różni się od Mosadu

Szin Bet – zapisywany też jako Shin Bet, a w Izraelu nazywany najczęściej Szabakiem – to izraelska Służba Bezpieczeństwa Ogólnego (hebr. Szerut ha-Bitachon ha-Klali), czyli kontrwywiad i służba antyterrorystyczna państwa. Działa w Izraelu, na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, podlega bezpośrednio premierowi, a od 5 października 2025 roku kieruje nią Dawid Zini. To ta służba werbuje agentów wśród Palestyńczyków, prowadzi przesłuchania podejrzanych o terroryzm, tropi obcych szpiegów i chroni premiera – i to ona wzięła na siebie znaczną część odpowiedzialności za to, że 7 października 2023 roku Izrael dał się zaskoczyć Hamasowi.

Czym jest Szin Bet i za co odpowiada

Szin Bet jest cywilną służbą specjalną odpowiedzialną za bezpieczeństwo wewnętrzne Izraela. Nie jest częścią wojska ani policji i nie podlega ministrowi obrony – jej szef odpowiada przed premierem. W odróżnieniu od Mosadu ma uprawnienia śledcze: jej funkcjonariusze prowadzą przesłuchania, a zatrzymań dokonują wspólnie z policją i wojskiem.

Zadania służby wylicza ustawa z 2002 roku. W praktyce sprowadzają się do pięciu obszarów:

• zwalczanie terroryzmu – rozpoznanie i rozbijanie komórek Hamasu, Islamskiego Dżihadu i innych organizacji, przede wszystkim na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy
• kontrwywiad – wykrywanie obcych szpiegów i agentury werbowanej w Izraelu, dziś głównie przez Iran
• zwalczanie działalności wywrotowej – w tym przemocy żydowskich ekstremistów
• ochrona osób i obiektów – premiera, prezydenta i innych najważniejszych osób w państwie, ambasad, lotnisk i samolotów linii El Al
• poświadczenia bezpieczeństwa – sprawdzanie osób dopuszczanych do tajemnic państwowych

Najważniejsze informacje o służbie zebraliśmy w tabeli.

Skąd nazwa Szin Bet i co znaczy Szabak

Obie nazwy są skrótami. „Szin Bet” to po prostu dwie hebrajskie litery – szin i bet – od których zaczynają się słowa Szerut Bitachon, czyli „służba bezpieczeństwa”. „Szabak” to akronim pełnej nazwy Szerut ha-Bitachon ha-Klali. W samym Izraelu mówi się prawie wyłącznie „Szabak”, a forma „Szin Bet” przyjęła się za granicą. W polskich tekstach spotyka się zapis spolszczony (Szin Bet) i angielski (Shin Bet) – oznaczają tę samą instytucję.

FIG_01 // VISUAL_REF

Szin Bet a Mosad i Aman – kto za co odpowiada w izraelskim wywiadzie

Izrael ma trzy główne służby wywiadowcze i każda pilnuje innego obszaru. Szin Bet odpowiada za to, co dzieje się w kraju i na terytoriach palestyńskich. Mosad prowadzi wywiad i operacje specjalne za granicą. Aman jest wywiadem wojskowym – największą z trzech służb, częścią Sił Obronnych Izraela.

Granice nie są szczelne. Szin Bet chroni izraelskie placówki za granicą, a jego funkcjonariusze brali udział w operacjach kojarzonych z Mosadem – choćby w schwytaniu Adolfa Eichmanna w 1960 roku, kiedy trzon grupy działającej w Buenos Aires stanowili ludzie z pionu operacyjnego Szin Betu. Szerszy obraz całego systemu, razem z jednostkami wojskowymi, opisujemy w tekście o izraelskich służbach specjalnych.

Historia Szin Betu – od wojskowej komórki do służby z własną ustawą

Służba powstała sześć tygodni po ogłoszeniu niepodległości Izraela. 30 czerwca 1948 roku premier Dawid Ben Gurion podzielił Szai, wywiad podziemnej Hagany, na kilka wyspecjalizowanych struktur. Bezpieczeństwo wewnętrzne powierzył Isserowi Harelowi – temu samemu, który kilka lat później stanął na czele Mosadu.

Początki i kontrwywiad zimnej wojny

Przez pierwsze miesiące nowa komórka działała w ramach wojska. 8 lutego 1949 roku stała się służbą cywilną, a wkrótce została podporządkowana bezpośrednio premierowi. W pierwszych latach inwigilowała także krajową opozycję polityczną, od lewicowej partii Mapam po prawicowy Herut. Jej istnienie długo było tajemnicą państwową, a nazwisk szefów nie wolno było publikować – w prasie zastępowano je inicjałami.

W latach 50. i 60. głównym zadaniem był kontrwywiad. Największy sukces tamtej epoki ma polski wątek: w 1956 roku Szin Bet zdobył w Warszawie tekst tajnego referatu Nikity Chruszczowa o zbrodniach Stalina. Dokument wyniósł z gmachu Komitetu Centralnego PZPR dziennikarz Polskiej Agencji Prasowej Wiktor Grajewski i dał go do skopiowania w izraelskiej ambasadzie. Ówczesny szef służby Amos Manor przekazał referat Amerykanom, co otworzyło Izraelowi drzwi do współpracy z CIA.

Kontrwywiad ujął też kilku sowieckich agentów na wysokich stanowiskach. W 1961 roku aresztowano Israela Beera, doradcę wojskowego blisko związanego z Ben Gurionem. W 1983 roku wpadł Marcus Klingberg, wicedyrektor instytutu biologicznego w Nes Cijonie, który przez lata przekazywał Moskwie wyniki badań nad bronią biologiczną i chemiczną. Podobną szkołę działania, tylko po drugiej stronie żelaznej kurtyny, opisujemy w tekście o rosyjskim wywiadzie wojskowym GRU.

Po 1967 roku – służba od terytoriów

Wojna sześciodniowa zmieniła Szin Bet bardziej niż jakiekolwiek inne wydarzenie. Izrael zajął Zachodni Brzeg i Strefę Gazy, a razem z nimi przejął kontrolę nad ponad milionem Palestyńczyków. Służba, która dotąd łapała szpiegów, musiała zbudować na tych terenach gęstą sieć informatorów i nauczyć się rozbijać komórki zbrojne, zanim przeprowadzą zamach.

Od tej pory to pion arabski jest największą częścią Szin Betu, a oficer prowadzący agentów – mówiący biegle po arabsku i przypisany do konkretnej wsi lub dzielnicy – stał się jego znakiem rozpoznawczym.

Ustawa z 2002 roku

Przez ponad pół wieku Szin Bet działał bez ustawy, na podstawie decyzji rządu. Zmieniło się to 11 lutego 2002 roku, gdy Kneset uchwalił ustawę o Służbie Bezpieczeństwa Ogólnego. Jej najważniejsze postanowienia to:

• powoływanie szefa – mianuje go rząd na wniosek premiera, na pięcioletnią kadencję
• odpowiedzialność polityczna – w imieniu rządu za służbę odpowiada premier
• nadzór parlamentarny – sprawuje go podkomisja Knesetu do spraw wywiadu i tajnych służb
• apolityczność – służba ma działać w interesie państwa, a nie partii, i nie wolno jej powierzać zadań partyjnych

Ten ostatni zapis przez lata wydawał się oczywistością. W 2025 roku okazał się osią największego kryzysu w historii służby.

Szefowie Szin Betu

Od 1948 roku służbą kierowało piętnastu szefów, a Josef Harmelin stał na jej czele dwukrotnie. Transkrypcję nazwisk podajemy w formie przyjętej w polskich opracowaniach.

Między odejściem Ronena Bara 15 czerwca 2025 roku a objęciem stanowiska przez Dawida Ziniego 5 października służbą kierował jako pełniący obowiązki dotychczasowy zastępca szefa, w mediach oznaczany wyłącznie inicjałem.

Struktura Szin Betu – trzy piony i jednostka ochrony premiera

Służba nie publikuje schematu organizacyjnego, ale jej podstawowy podział jest znany od lat. Tworzą ją trzy piony operacyjne oraz zaplecze śledcze i techniczne:

• pion do spraw arabskich – największy; odpowiada za zwalczanie terroryzmu palestyńskiego i prowadzenie agentury na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy i wśród arabskich obywateli Izraela
• pion do spraw Izraela i cudzoziemców – klasyczny kontrwywiad, czyli wykrywanie obcych szpiegów; w jego ramach działa tzw. wydział żydowski, zajmujący się przemocą żydowskich ekstremistów
• pion ochrony – zabezpiecza osoby, budynki rządowe, ambasady, lotniska i samoloty izraelskich linii lotniczych
• pion śledczy i techniczny – przesłuchania, podsłuchy, analiza danych telekomunikacyjnych i cyberbezpieczeństwo

Do pionu ochrony należy jednostka ochrony osobistej, znana jako Jednostka 730. Chroni premiera, prezydenta i kilka innych najważniejszych osób w państwie.

Do zatrzymań i działań z użyciem siły Szin Bet nie ma własnych pododdziałów szturmowych. Korzysta z policyjnej jednostki antyterrorystycznej Jamam, z pododdziałów działających pod przykryciem wśród Palestyńczyków – wojskowego Duwdewanu i policyjnego Jamasu – a w razie potrzeby z komandosów Sajeret Matkal. Sam dostarcza to, co w takiej operacji najważniejsze: wiedzę, kto jest celem, gdzie przebywa i kiedy można go ująć.

Rekrutacja do służby

Szin Bet prowadzi jawny nabór przez stronę internetową – szuka oficerów prowadzących, śledczych, funkcjonariuszy ochrony, analityków i informatyków. Kandydat musi mieć izraelskie obywatelstwo i przejść wielomiesięczne sprawdzanie: testy psychologiczne, badanie wariografem i weryfikację otoczenia. Od przyszłych oficerów prowadzących wymaga się nauki arabskiego na poziomie pozwalającym swobodnie rozmawiać z informatorem w jego dialekcie.

Najgłośniejsze sprawy w historii Szin Betu

O Szin Becie świat dowiaduje się zwykle wtedy, gdy coś pójdzie źle albo wyjdzie na jaw. Poniższe sprawy zmieniały prawo, kończyły kariery szefów i do dziś wyznaczają granice tego, co służbie wolno.

Afera autobusu linii 300 (1984)

12 kwietnia 1984 roku czterech Palestyńczyków uprowadziło autobus jadący z Tel Awiwu do Aszkelonu i skierowało go w stronę granicy z Egiptem. Następnego dnia rano komandosi Sajeret Matkal odbili pojazd szturmem. Zginęła jedna pasażerka i dwóch porywaczy, a dwóch pozostałych ujęto żywych. Wkrótce potem obaj nie żyli – funkcjonariusze Szin Betu zabili skrępowanych jeńców na polecenie szefa służby Awrahama Szaloma.

Oficjalnie ogłoszono, że wszyscy porywacze zginęli podczas szturmu. Wersję tę obaliło zdjęcie fotoreportera Alexa Levaca, na którym jeden z nich idzie o własnych siłach, prowadzony przez dwóch mężczyzn. Służba próbowała zrzucić winę na dowodzącego akcją gen. Icchaka Mordechaja i podsuwała komisjom śledczym fałszywe zeznania. W 1986 roku Szalom odszedł ze stanowiska, a prezydent Chaim Herzog ułaskawił jego i podwładnych, zanim komukolwiek postawiono zarzuty.

Komisja Landaua i wyrok o torturach (1987–1999)

Trzy lata później wyszła na jaw sprawa Izata Nafsu, oficera skazanego za szpiegostwo na podstawie wymuszonych zeznań. Rząd powołał komisję pod przewodnictwem byłego prezesa Sądu Najwyższego Moszego Landaua. Ustaliła ona, że śledczy Szin Betu przez kilkanaście lat stosowali przemoc wobec przesłuchiwanych i kłamali o tym w sądach. Jednocześnie komisja dopuściła wobec podejrzanych o terroryzm „umiarkowany nacisk fizyczny” – formułę, którą organizacje praw człowieka uznały za zalegalizowanie tortur.

Kres tej praktyce położył Sąd Najwyższy. 6 września 1999 roku orzekł, że Szin Bet nie ma prawa stosować potrząsania zatrzymanym, wiązania w bolesnych pozycjach, zakładania worka na głowę ani pozbawiania snu jako metody śledczej. Sąd zostawił jednak furtkę: śledczy, który użyje przymusu wobec tzw. tykającej bomby, może się po fakcie bronić stanem wyższej konieczności. Organizacje praw człowieka do dziś zarzucają służbie, że z tej furtki korzysta zbyt często.

Zabójstwo Icchaka Rabina (1995)

4 listopada 1995 roku po wiecu pokojowym w Tel Awiwie Jigal Amir, student prawa związany ze skrajną prawicą, oddał trzy strzały do premiera Icchaka Rabina. Dwie kule trafiły premiera w plecy. Amir czekał przy samochodzie Rabina na parkingu, do którego nie powinien był mieć dostępu.

Dla Szin Betu była to klęska podwójna. Zawiodła ochrona osobista, a wydział żydowski wiedział o środowisku Amira więcej, niż zdołał wykorzystać – w jego otoczeniu działał informator służby Awiszaj Rawiw. Komisja pod przewodnictwem Meira Szamgara wytknęła ochronie poważne błędy, a szef służby Karmi Gilon podał się do dymisji.

Likwidacja „Inżyniera” (1996)

Dwa miesiące po śmierci Rabina służba przeprowadziła operację, która przeszła do podręczników. Jahja Ajjasz, konstruktor ładunków wybuchowych Hamasu nazywany „Inżynierem”, przygotował zamachy samobójcze, w których zginęło kilkudziesięciu Izraelczyków. Ukrywał się w Strefie Gazy i korzystał z cudzych telefonów.

Szin Bet dotarł do krewnego człowieka, u którego Ajjasz nocował, i podsunął mu telefon komórkowy z ukrytym ładunkiem – 15 gramami heksogenu. 5 stycznia 1996 roku w Bajt Lahii Ajjasz odebrał połączenie od ojca. Gdy służba rozpoznała jego głos, zdetonowała ładunek. Na przełomie lutego i marca Hamas odpowiedział serią czterech zamachów samobójczych, w których zginęło kilkadziesiąt osób.

Druga intifada i zabójstwa celowane

W latach 2000–2005, za kadencji Awiego Dichtera, Szin Bet stał się częścią mechanizmu, który Izraelczycy nazywają „ukierunkowanym zapobieganiem”. Służba wskazywała cel i potwierdzała jego położenie, a lotnictwo uderzało, często w ciągu kilku minut. Tak zginęli m.in. Salah Szehade, dowódca zbrojnego skrzydła Hamasu, oraz przywódcy organizacji Ahmed Jasin i Abd al-Aziz ar-Rantisi.

Cena bywała wysoka. W lipcu 2002 roku na dom Szehadego w gęsto zabudowanej dzielnicy Gazy zrzucono bombę o masie jednej tony. Razem z nim zginęło kilkunastu cywilów, w tym dzieci. W grudniu 2006 roku Sąd Najwyższy orzekł, że takich zabójstw nie można ani z góry zakazać, ani z góry zalegalizować – każde wymaga osobnej oceny, a pierwszeństwo ma zatrzymanie, jeśli jest możliwe.

Podpalenie w Dumie i wydział żydowski (2015)

31 lipca 2015 roku w palestyńskiej wsi Duma na Zachodnim Brzegu podpalono dom rodziny Dawabsze. Zginął półtoraroczny Ali, a w kolejnych tygodniach od poparzeń zmarli jego rodzice. Śledztwo wydziału żydowskiego długo stało w miejscu. Gdy za zgodą prokuratora generalnego wobec zatrzymanych żydowskich podejrzanych zastosowano ostre metody przesłuchań, na służbę spadła fala oskarżeń ze strony skrajnej prawicy.

Sąd odrzucił część zeznań uzyskanych pod przymusem, ale pozostałe dowody wystarczyły. We wrześniu 2020 roku Amiram Ben-Uliel został skazany na trzykrotne dożywocie.

Śledzenie telefonów w pandemii (2020–2021)

W marcu 2020 roku rząd pozwolił Szin Betowi użyć narzędzi przeznaczonych do tropienia terrorystów w zupełnie innym celu – do ustalania, z kim stykały się osoby zakażone koronawirusem. Przy okazji opinia publiczna dowiedziała się, że służba od lat gromadzi dane o połączeniach i lokalizacji telefonów w Izraelu.

Sąd Najwyższy najpierw zażądał, by tak daleko idące uprawnienie uregulować ustawą, a 1 marca 2021 roku ograniczył jego stosowanie do osób, które odmawiają współpracy przy wywiadzie epidemiologicznym. O podobnych dylematach wokół narzędzi inwigilacji piszemy w tekście o oprogramowaniu Pegasus.

7 października 2023 roku – największa porażka w historii służby

Strefa Gazy była od 2012 roku wyłączną domeną Szin Betu w zakresie pracy z agenturą – wojskowa Jednostka 504, zajmująca się wywiadem osobowym, wycofała się stamtąd właśnie wtedy. To Szin Bet miał wiedzieć, co planuje Hamas. 7 października 2023 roku nie wiedział.

Sygnały były. W nocy z 6 na 7 października w Strefie Gazy uaktywniło się kilkadziesiąt izraelskich kart SIM – według wewnętrznego dochodzenia 45 – co mogło oznaczać przygotowania do przekroczenia granicy. O 3.03 służba rozesłała ostrzeżenie do wojska i policji. Uznano jednak, że to najpewniej ćwiczenia, bo podobne aktywacje zdarzały się wcześniej i nic po nich nie nastąpiło. Na południe wysłano tylko niewielki zespół. Trzy i pół godziny później Strefa Gazy przestała być zamknięta – tysiące napastników przeszło przez ogrodzenie.

Co ustaliło wewnętrzne dochodzenie

Szef służby Ronen Bar już 16 października 2023 roku napisał do podwładnych, że odpowiedzialność spoczywa na nim. Wnioski z wewnętrznego dochodzenia Szin Bet opublikował 4 marca 2025 roku. Najważniejsze z nich to:

• zlekceważony plan – służba znała plan szerokiego ataku Hamasu, nazwany „Murami Jerycha”, w wersjach z 2018 i 2022 roku, ale nie traktowała go jako realnego scenariusza
• błędne założenie – przyjmowano, że Hamas chce spokoju w Gazie, a siły kieruje na Zachodni Brzeg
• utracona agentura – po nieudanej operacji sił specjalnych w Chan Junus w 2018 roku Hamas rozbił znaczną część siatki informatorów; żaden agent nie ostrzegł przed atakiem
• wiara w ogrodzenie – przeceniano barierę graniczną i gotowość wojska

Bar przyznał, że gdyby służba działała inaczej w latach poprzedzających atak i w samą noc, do masakry by nie doszło. Raport wskazywał jednak także na decyzje polityków: wieloletnią zgodę rządu na przekazywanie Hamasowi katarskich pieniędzy i politykę utrzymywania spokoju w Gazie za wszelką cenę. Ten fragment stał się zarzewiem otwartego konfliktu z premierem.

O tym, co wiedziały i czego nie wiedziały izraelskie służby przed atakiem i w pierwszych miesiącach wojny, opowiada polskojęzyczna rozmowa „Rola izraelskich służb specjalnych w wojnie z Hamasem”:

Szin Bet w wojnie w Strefie Gazy

Po 7 października służba wróciła do tego, co umie najlepiej. Jej informacje pozwoliły wojsku trafić Mohammeda Deifa, dowódcę zbrojnego skrzydła Hamasu, który zginął w nalocie pod Chan Junus 13 lipca 2024 roku. Funkcjonariusze Szin Betu uczestniczyli też w przygotowaniu operacji w Nusajrat z 8 czerwca 2024 roku, w której policyjni antyterroryści uwolnili czworo zakładników.

Jahja Sinwar, przywódca Hamasu w Gazie i główny organizator ataku, zginął 16 października 2024 roku w Rafah. Trafił na niego przypadkowo patrol piechoty – miesiące polowania zawęziły jednak obszar, w którym mógł się ukrywać.

Spór o Ronena Bara i nominacja Dawida Ziniego

W 2025 roku Szin Bet znalazł się w centrum konfliktu, jakiego w Izraelu wcześniej nie było. 20 marca 2025 roku rząd Binjamina Netanjahu po raz pierwszy w historii państwa przegłosował odwołanie urzędującego szefa służby. Premier tłumaczył to utratą zaufania do Ronena Bara.

Bar przedstawił inną wersję. W oświadczeniu złożonym w Sądzie Najwyższym 21 kwietnia napisał, że premier oczekiwał od niego osobistej lojalności, domagał się działań wobec uczestników antyrządowych protestów i chciał opinii, która pozwoliłaby mu uniknąć składania zeznań we własnym procesie. Tłem była też sprawa nazwana przez media „Katargate” – śledztwo Szin Betu i policji w sprawie powiązań współpracowników premiera z Katarem.

Sąd Najwyższy wstrzymał wykonanie decyzji rządu już 21 marca, a 21 maja orzekł, że odwołanie było niezgodne z prawem. Bar zapowiedział wcześniej, że sam odejdzie, i 15 czerwca 2025 roku zakończył urzędowanie.

Kim jest Dawid Zini

Na następcę Netanjahu wskazał 22 maja 2025 roku gen. dyw. Dawida Ziniego – oficera piechoty, który służył w Sajeret Matkal i Brygadzie Golani, dowodził jednostką Egoz, tworzył brygadę komandosów Oz i był jej pierwszym dowódcą, a ostatnio kierował dowództwem szkolenia. Zini nigdy nie służył w Szin Becie. Przed nim jedynym szefem spoza służby był admirał Ami Ajalon, powołany po zabójstwie Rabina.

Nominację zatwierdzały kolejno komisja do spraw wyższych stanowisk państwowych (25 września) i rząd (30 września). Zini objął urząd 5 października 2025 roku. Krytycy – w tym kilku byłych szefów Szin Betu – wskazywali, że premier wybrał kandydata w chwili, gdy służba prowadziła śledztwo dotyczące jego otoczenia, oraz że generał jest związany ze środowiskiem religijnego syjonizmu.

Spór nie wygasł. Latem 2026 roku dziennik „Haaretz” opisał wzmożone próby werbowania przez służbę informatorów wśród uczestników antyrządowych protestów. Izraelskie media opublikowały też nagranie, na którym Zini mówi o lojalności wobec wybranych władz. Były szef służby Joram Cohen odpowiedział, że pierwszą lojalność szef Szin Betu jest winien państwu.

Szin Bet dziś – irańska agentura i spór o granice władzy

Najszybciej rosnącym zagrożeniem, którym zajmuje się kontrwywiad, jest werbunek Izraelczyków przez Iran. Irańscy oficerowie prowadzący szukają chętnych w mediach społecznościowych i komunikatorach. Zaczynają od drobnych, płatnych zleceń – zdjęcia budynku, napisu na murze – a kończą na obserwacji baz i planach zamachów na polityków i naukowców.

Według podsumowania opublikowanego przez służbę w styczniu 2026 roku w 2025 roku udaremniono około 120 takich przedsięwzięć, a akty oskarżenia objęły 25 osób. Fala aresztowań nasiliła się po wojnie z Iranem z czerwca 2025 roku i nie osłabła w 2026 roku, gdy 28 lutego Izrael i Stany Zjednoczone rozpoczęły kolejną, znacznie dłuższą kampanię przeciwko Iranowi. Wśród zatrzymanych byli żołnierze, nastolatkowie i emeryci – ludzie bez związków z Iranem, skuszeni łatwymi pieniędzmi.

Drugim stałym frontem pozostaje Zachodni Brzeg. Służba zwalcza tam komórki Hamasu i Islamskiego Dżihadu, a zarazem – ku niezadowoleniu części koalicji rządzącej – zajmuje się przemocą osadników wobec Palestyńczyków. To dlatego wydział żydowski, najmniejsza część Szin Betu, bywa w izraelskiej polityce tematem gorętszym niż cały pion arabski.

Szin Bet w filmie i serialach

Najważniejszym filmem o służbie pozostaje dokument Drora Moreha z 2012 roku, w Polsce pokazywany pod tytułem „Szin Bet. Strażnicy Izraela” (w oryginale „The Gatekeepers”). Reżyser namówił do rozmowy przed kamerą sześciu byłych szefów: Szaloma, Periego, Gilona, Ajalona, Dichtera i Diskina. Mówią o aferze autobusu linii 300, o zabójstwach celowanych i o tym, że sukcesy taktyczne nie zastąpią rozwiązania politycznego. Film był nominowany do Oscara.

W fabule służbę spopularyzował serial „Fauda”. Jego bohaterowie to wprawdzie żołnierze jednostki działającej pod przykryciem wśród Palestyńczyków (hebr. mista’arwim), ale za większością akcji stoi oficer Szin Betu, który prowadzi informatorów i wyznacza cele. Serial pokazuje tę zależność trafnie: komandosi wchodzą tam, gdzie wskazała służba.

Szin Bet – najczęściej zadawane pytania