K9 Thunder – koreańska armatohaubica 155 mm i partnerka polskiego AHS Krab

K9 Thunder to koreańska armatohaubica samobieżna kalibru 155 mm L/52, która w polskiej doktrynie ogniowej stała się ścisłą partnerką rodzimego AHS Krab. Konstrukcja Hanwha Aerospace łączy MRSI – tryb jednoczesnego uderzenia trzech pocisków – z donośnością do 60 km i ceną o połowę niższą niż europejska konkurencja. W lipcu 2022 roku Polska podpisała kontrakt na 212 sztuk wariantu K9A1 wraz z opcją lokalnej produkcji K9PL w Hucie Stalowa Wola. Egzemplarze trafiły już na front w Ukrainie, a globalna flota K9 przekroczyła 2000 jednostek u dziewięciu operatorów.

Geneza programu XK9 i koreańska samodzielność artyleryjska

Program XK9 ruszył w 1989 roku, kiedy Republika Korei uznała amerykańską haubicę M109A2 za przestarzałą wobec ogromnej masy artylerii Korei Północnej. Decyzję podjęła Agencja Rozwoju Obronności (ADD), a głównym wykonawcą został Samsung Techwin – firma, która później przeszła do koncernu Hanwha. Po dziesięciu latach prac konstrukcyjnych pierwsze seryjne sztuki trafiły do jednostek liniowych w 1999 roku.

Lata 80. – zależność od M109A2 i decyzja o własnej platformie

Korea Południowa stała przed strategicznym dylematem – jej arsenał artyleryjski był liczbowo i jakościowo gorszy od północnokoreańskiego. Stara M109A2 z lufą L/39 sięgała ledwie 18 km amunicją M107, podczas gdy KRL-D dysponowała setkami systemów Koksan o zasięgu 40 km. Tę asymetrię trzeba było zniwelować.

Doktryna nakazywała walkę przeciwbateryjną w środowisku nasyconym środkami radiolokacyjnymi, gdzie każde stanowisko ogniowe musiało zostać opuszczone w mniej niż minutę po pierwszym strzale. M109A2 nie nadawała się do takiej roli – ładowanie ręczne, brak automatycznego pozycjonowania, brak komputera balistycznego z funkcją MRSI. Decyzja zapadła szybko – Korea zbuduje własną platformę.

Wymagania techniczne sformułowano rygorystycznie. Lufa o długości minimum 52 kalibrów. Donośność amunicją bazową ponad 30 km. Zdolność do taktyki „strzelaj i uciekaj” (shoot and scoot), pozwalająca opuścić stanowisko w 30 sekund. Pancerz odporny na odłamki 152 mm i ostrzał 14,5 mm. Zawieszenie hydropneumatyczne tłumiące odrzut bez podpór. Każdy z tych parametrów stał się fundamentem konstrukcji, która do dziś dominuje w eksporcie.

Hanwha Aerospace i przemysłowy ekosystem K9

Producentem działa jest firma Hyundai WIA, za podwozie i integrację odpowiadała firma Samsung Techwin – obecnie Hanwha Aerospace, grupa łącząca przemysł zbrojeniowy, lotniczy i kosmiczny. Konsorcjum objęło dziesiątki podwykonawców, w tym Doosan Infracore odpowiedzialny za licencyjną produkcję silnika MTU.

Skala koreańskiego przemysłu obronnego pozwoliła utrzymać linię produkcyjną K9 w pełnym tempie nawet w czasach pokoju. Zachód po zimnej wojnie ograniczył moce wytwórcze – Niemcy z trudem wracają do produkcji PzH 2000, Francuzi rozkręcają nowy CAESAR. Korea natomiast z lokalnego gracza na rynku zbrojeniowym zbudowała pozycję globalnego dostawcy z ponad pięćdziesięcioprocentowym udziałem w segmencie ciężkich systemów lufowych.

FIG_01 // VISUAL_REF

Konstrukcja i parametry techniczne

K9 Thunder waży 47 ton i mieści pięcioosobową załogę w spawanym kadłubie ze stali pancernej. Pojazd ma 12 metrów długości z lufą i niemal 3,5 metra szerokości, co stawia go w kategorii ciężkich systemów gąsienicowych. Mimo masy zachowuje mobilność porównywalną z czołgami podstawowymi K1 i K2.

Poniższa tabela pokazuje pełen obraz parametrów platformy bazowej K9 oraz zmodernizowanej K9A1 używanej przez polską artylerię.

Działo 155 mm L/52 i system ładowania

Sercem konstrukcji jest armata 155 mm o długości 52 kalibrów, produkowana przez Hyundai WIA i kompatybilna ze standardową amunicją NATO według porozumienia JBMoU. Długa lufa wykorzystuje energię gazów prochowych do nadania pociskowi maksymalnej prędkości wylotowej, co przekłada się na donośność 40 km amunicją bazową K307 z gazogeneratorem. To dwukrotnie więcej niż stara M109A2.

System ładowania w wersji bazowej i K9A1 jest półautomatyczny. Pociski pobierane są mechanicznie z magazynu w niszy wieży i podawane do koryta, ale ładunki miotające ładowniczy wkłada ręcznie. Pozwala to oddać trzy strzały w 15 sekund w trybie salwy – to jeden z najszybszych wyników w tej klasie uzbrojenia.

Bezpieczeństwo zapewnia czujnik temperatury lufy zintegrowany z komputerem balistycznym. Ostrzega on załogę przed ryzykiem samozapłonu ładunku przy intensywnym strzelaniu. Nad nasadą lufy zamontowano też radarowy miernik prędkości wylotowej, który automatycznie koryguje nastawy kolejnych strzałów, kompensując zużycie lufy i wahania temperatury prochu.

Podwozie, silnik MTU i mobilność

Napęd zapewnia ośmiocylindrowy silnik wysokoprężny MTU MT 881 Ka-500 o mocy 1000 KM, produkowany na licencji w Korei przez Doosan Infracore. Skrzynia biegów Allison X1100-5A3 to ta sama rodzina przekładni co w czołgach M1 Abrams, więc jej niezawodność została potwierdzona na setkach tysięcy kilometrów. Stosunek mocy do masy wynosi 21 KM na tonę.

Najciekawszym elementem podwozia jest hydropneumatyczne zawieszenie Mottrol/Horstman z sześcioma parami kół na każdą ze stron. Eliminuje ono drążki skrętne, dzięki czemu wnętrze kadłuba zyskuje przestrzeń na większy magazyn amunicji. Co kluczowe – tłumi siły odrzutu na tyle skutecznie, że K9 strzela bez konieczności rozkładania lemieszy stabilizujących.

• Prędkość maksymalna na drodze – 67 km/h przy zasięgu operacyjnym 360–480 km
• Wysokość pokonywanych przeszkód pionowych – do 0,75 m bez przygotowania terenu
• Maksymalne nachylenie podłużne – 60 procent
• Czas od zatrzymania do pierwszego strzału – mniej niż 30 sekund
• Zdolność „strzelaj i uciekaj” – opuszczenie stanowiska w 60 sekund po zakończeniu serii

Pancerz STANAG 4569 i ochrona załogi

Kadłub i wieża wykonane są ze spawanej stali pancernej zapewniającej ochronę zgodną ze standardem STANAG 4569 – odporność na odłamki pocisków artyleryjskich 152 mm i ostrzał z wielkokalibrowych karabinów maszynowych 14,5 mm. W wersjach po 2022 roku zastosowano stal MIL-12560H, która dodatkowo podnosi ten próg.

Pojazd wyposażono w system ochrony przed bronią masowego rażenia (BMR), automatyczną instalację przeciwpożarową i klimatyzację. Doświadczenia z incydentu na wyspie Yeonpyeong w listopadzie 2010 roku potwierdziły, że pancerz K9 wytrzymuje bezpośrednie trafienia odłamkowe nawet pod ostrzałem północnokoreańskiej artylerii. Sześć pojazdów wystrzeliło wówczas 80 pocisków w odpowiedzi, mimo uszkodzeń infrastruktury wokół stanowisk ogniowych.

Warianty rodziny K9 – od K9 bazowego po K9A2

K9 ma cztery główne warianty produkcyjne plus pochodne licencyjne dla użytkowników regionalnych. Każda kolejna wersja wprowadza większą automatyzację, redukuje liczbę członków załogi i podnosi szybkostrzelność. K9A2 z autoloaderem wszedł do produkcji seryjnej w latach 2025-2026 z przeznaczeniem m.in. dla armii koreańskiej i brytyjskiej.

K9 Korea, K9A1 standard eksportowy

Bazowy K9 wszedł do służby w Korei w 1999 roku i pozostaje rdzeniem tamtejszej artylerii do dziś. Łącznie do koreańskiej armii trafiło ponad 1100 sztuk. Wariant K9A1, wprowadzony w 2018 roku, stał się standardem eksportowym dla Polski, Estonii, Norwegii i Australii – to właśnie tę wersję otrzymało Wojsko Polskie w pierwszych dostawach z grudnia 2022 r.

Najważniejsze różnice K9A1 w stosunku do wersji bazowej to dodanie Pomocniczej Jednostki Zasilającej (APU), która zasila elektronikę przy wyłączonym silniku głównym, redukując sygnaturę cieplną i zużycie paliwa. Doszedł też zintegrowany system nawigacji GPS/INS odporny na zakłócanie sygnału satelitarnego oraz monitor termowizyjny dla kierowcy.

K9A2 z autoloaderem – przyszłość programu

K9A2 to rewolucja w obsłudze działa. Wariant ten wyposażono w pełni zautomatyzowany system ładowania, który obsługuje zarówno pociski, jak i modułowe ładunki miotające MCS, całkowicie eliminując pracę ręczną. Liczba członków załogi w pojeździe spada z pięciu do trzech, a w wersjach docelowych nawet do dwóch.

Szybkostrzelność wzrasta do ponad 9 strzałów na minutę. Wieża zyskuje w pełni elektryczne napędy zamiast elektrohydraulicznych, co poprawia bezpieczeństwo w razie trafienia – brak płynu hydraulicznego zdejmuje ryzyko groźnego pożaru. Wielka Brytania wybrała właśnie ten wariant w programie zastąpienia AS90, a Norwegia zamówiła modernizację swojej floty do standardu A2.

K9 dla użytkowników regionalnych (Vajra, Fırtına)

Sukces eksportowy zaczął się od Turcji – kontrakt na T-155 Fırtına z 2001 roku zakładał lokalną produkcję licencyjną podwozi. Pojazdy te brały udział w operacjach „Tarcza Eufratu” i „Gałązka Oliwna” w Syrii, gdzie zniszczyły dziesiątki ufortyfikowanych pozycji. Doświadczenia syryjskie wymusiły rozwój wersji Fırtına II z lepszą ochroną przed pociskami przeciwpancernymi i dronami FPV.

Indie wybrały K9 w 2017 roku – kontrakt na 100 sztuk K9 Vajra-T zaadaptowanych do warunków pustynnych obejmował integrację z indyjską elektroniką i klimatyzację dostosowaną do 50-stopniowych upałów. Egipt podpisał umowę w 2022 roku, Australia w 2021, a Rumunia ogłosiła wybór K9 w 2024.

Możliwości bojowe – MRSI, donośność i celność

Najsilniejszą bronią K9 nie jest sama donośność, lecz tryb MRSI – Multiple Round Simultaneous Impact. System pozwala wystrzelić trzy pociski w 15 sekund pod różnymi kątami i z różnymi ładunkami tak, by wszystkie spadły na cel jednocześnie. Efekt psychologiczny i fizyczny dorównuje uderzeniu salwy całej baterii.

MRSI – trzy pociski jednocześnie w celu

Multiple Round Simultaneous Impact to technika, która powstała wraz z rozwojem komputerów balistycznych zdolnych obliczać trajektorie w czasie rzeczywistym. Działo musi szybko zmieniać kąt podniesienia lufy między strzałami i precyzyjnie dobierać ładunek miotający, żeby pociski o różnych prędkościach wylotowych spotkały się nad celem dokładnie w tej samej sekundzie.

W praktyce wygląda to tak: pierwszy pocisk jest wystrzeliwany pod wysokim kątem (prawie 60 stopni) z pełnym ładunkiem – to długi tor lotu. Drugi leci pod średnim kątem z pośrednim ładunkiem. Trzeci pod niskim kątem z mniejszym ładunkiem – to krótki, szybki tor. Komputer balistyczny synchronizuje czasy lotu z dokładnością do dziesiątych części sekundy.

Donośność 40-60 km i pociski specjalistyczne

Standardowa amunicja K307 z gazogeneratorem dennym osiąga donośność 40 km. To więcej niż zasięg M109A7 Paladin (30 km) i wynik porównywalny z PzH 2000. Z amunicją wspomaganą rakietowo RAP dystans ten rośnie do 54 km, a z najnowszym pociskiem V-LAP – do 60 km. Amerykański pocisk Excalibur naprowadzany GPS-em osiąga w K9 zasięg ponad 50 km z błędem kołowym poniżej 5 metrów.

Hanwha pracuje nad amunicją Ramjet z silnikiem strumieniowym uruchamianym po wyjściu z lufy. Prototypy testowane od lat 2022-2023 osiągają donośność 70-100 km, a produkcja seryjna ruszyła w 2026 roku, dzięki czemu mogą one konkurować z systemami rakietowymi typu HIMARS czy K239 Chunmoo. Polska Grupa WB rozwija z kolei własną amunicję 155 mm – pierwsze testy z 2025 roku potwierdziły poprawną stabilność lotu.

Integracja z systemami C4ISR

K9 nie strzela w izolacji. Każdy pojazd jest węzłem w sieci dowodzenia, który otrzymuje współrzędne celu z radarów artyleryjskich (np. AN/TPQ-37), dronów rozpoznawczych i posterunków obserwacyjnych. Komputer balistyczny przyjmuje dane, oblicza nastawy i wyświetla je działonowemu w ciągu sekund.

Polskie K9A1 są dodatkowo zintegrowane z krajowym systemem kierowania ogniem TOPAZ produkcji WB Electronics. To ten sam system, który obsługuje haubice Krab, dzięki czemu bateria mieszana złożona z K9 i Krabów pracuje jako jeden zgrany związek taktyczny. Łączność zapewniają radiostacje Fonet rodzimej produkcji, a system Obra-3 ostrzega przed laserowym podświetleniem ze strony przeciwnika.

Polska i kontrakt 212 sztuk z 2022 roku

Lipiec 2022 to przełom dla polskiej artylerii. Rząd podpisał z Hanwha umowę ramową na 672 sztuki K9, a w pierwszej umowie wykonawczej zakontraktowano 212 jednostek wariantu K9A1. Pierwsze sztuki dotarły do kraju już w grudniu 2022 r., czyli zaledwie pięć miesięcy po podpisaniu kontraktu. W europejskim przemyśle obronnym takie tempo dostaw jest niespotykane.

Tabela pokazuje harmonogram dostaw oraz strukturę kontraktu z 2022 roku.

Lipiec 2022 – umowa wykonawcza i pierwsze dostawy

Decyzja o zakupie K9 zapadła pod presją wojny w Ukrainie i przekazania Kijowowi znacznej części polskiego arsenału artyleryjskiego, w tym haubic Krab. Polska musiała szybko odbudować zdolności ogniowe przed nadchodzącą zimą 2022, a żaden europejski producent nie był w stanie dostarczyć dużej liczby haubic w tak krótkim terminie. Hanwha mogła to zrobić – i to posiłkując się zapasami koreańskiej armii.

Pierwszy transport 24 sztuk K9A1 przybył do Gdyni w grudniu 2022 roku i trafił do 16. Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej. Kolejne dostawy szły w tempie od kilku do kilkunastu sztuk miesięcznie. W połączeniu z czołgami K2 Black Panther z tej samej koreańskiej puli, K9 stworzyły podstawę pancerno-artyleryjskiego komponentu obrony kraju.

K9PL – lokalna produkcja w HSW Stalowa Wola

Drugi etap to wariant K9PL, którego seryjna produkcja ma ruszyć w Hucie Stalowa Wola od 2026 roku. Polonizacja obejmie nie tylko elektronikę (TOPAZ, Fonet, Obra-3), ale również produkcję wieży, kluczowych komponentów mechanicznych i finalną integrację w zakładach Polskiej Grupy Zbrojeniowej. To umowa o transferze technologii na niespotykaną skalę.

HSW dysponuje już doświadczeniem z polskiego Kraba – ta haubica korzysta z podwozia K9 połączonego z brytyjską wieżą AS-90M Braveheart. Identyczne podwozie oznacza wspólne części zamienne, wspólne procedury serwisowe i identyczny trening kierowców dzielony między oboma systemami.

Krab i K9 jako rodzina platform polskiej artylerii

Krab i K9 nie są dla siebie konkurencją – stanowią zgraną rodzinę. Polska doktryna ogniowa zakłada wspólne baterie mieszane, w których obie haubice pracują w tej samej sieci kierowania ogniem TOPAZ i strzelają tą samą amunicją 155 mm. Krab zapewnia ciągłość polskiej myśli technicznej, z kolei K9 daje błyskawiczną skalę produkcji i sprawdzony pakiet eksportowy.

Razem tworzą fundament nowoczesnej artylerii 155 mm L/52 w Wojsku Polskim. To właśnie m.in. K9 trafiły do 11. Mazurskiej Brygady Artylerii, podczas gdy Kraby stanowią trzon artyleryjski dla wielu innych dywizji. Polska dysponuje dziś najgęstszą saturacją nowoczesnej artylerii lufowej w Europie.

K9 Thunder w wojnie rosyjsko-ukraińskiej

Polskie K9 trafiły do Ukrainy w 2023 roku w ramach wsparcia z zasobów Wojska Polskiego. Były to pierwsze koreańskie haubice użyte bojowo na froncie wojny w Europie i jedne z nowocześniejszych zachodnich systemów 155 mm w ukraińskiej artylerii. Działają tam ramię w ramię z polskimi Krabami, systemami M777, CAESAR-ami i niemieckimi PzH 2000.

Polski transfer K9 do Ukrainy w 2023

Transfer odbył się niezwykle dyskretnie – Warszawa nie ogłaszała dokładnej liczby przekazanych sztuk ani jednostek docelowych. Według dostępnych doniesień ukraińskie brygady artylerii otrzymały około 18-20 sztuk K9A1 wraz z pełnym pakietem szkoleniowym. Polscy instruktorzy przeszkolili ukraińskie załogi w bazie pod Stalową Wolą, a transport odbywał się koleją przez przejście graniczne w Medyce.

Ukraińscy artylerzyści chwalili K9 za niezawodność i bardzo krótki czas reakcji. W warunkach intensywnej walki, gdzie rosyjski BM-21 Grad wymaga natychmiastowej odpowiedzi, K9 wjeżdża na stanowisko, oddaje serię trzech pocisków MRSI i opuszcza pozycję w niespełna minutę. To różnica między przeżyciem a utratą działa w obliczu zmasowanych ataków dronów Lancet.

Doświadczenia bojowe i wyciągnięte wnioski

Wojna ujawniła kilka słabości platformy. Pierwsza to wrażliwość na drony FPV – pancerz odporny na odłamki nie chroni przed bezpośrednim trafieniem 1-kilogramowego ładunku kumulacyjnego. Załogi musiały improwizować klatki przeciwdronowe ze stali zbrojeniowej. Kolejnym wnioskiem jest szybsze zużycie luf przy bardzo intensywnym ostrzale – po 1500-2000 strzałach lufa traci celność i wymaga wymiany.

Trzecia lekcja okazała się pozytywna. Niezawodność mechaniczna K9 w ukraińskim błocie i mrozie znacznie przewyższyła niemiecką PzH 2000, której mocno skomplikowana elektronika bywała kapryśna. Niemiecka haubica jest precyzyjniejsza i szybkostrzelniejsza, ale K9 zdecydowanie lepiej znosi surowe warunki frontowe. Hanwha wyciągnęła wnioski z tego konfliktu – K9A2 będzie posiadać wzmocnioną ochronę górną i dedykowany pakiet antydronowy.

Porównanie z M777, CAESAR i Krab w warunkach frontowych

W Ukrainie wszystkie cztery zachodnie systemy działają obok siebie, co pozwala porównać je na podstawie twardych danych. M777 to lekka haubica holowana – szybko zostaje zniszczona pod ogniem kontrbateryjnym. CAESAR jest mobilny, ale ma cienki pancerz. Krab łączy podwozie K9 z wieżą AS-90, dziedzicząc zarówno zalety, jak i wady obu konstrukcji. K9 wypada najlepiej w kategorii stosunku przeżywalności do szybkostrzelności.

• M777 (USA) – lekka, szybko się rozkłada i strzela, ale cała załoga jest eksponowana na ogień.
• CAESAR (Francja) – mobilność C-130 i szybka taktyka shoot-and-scoot, ale pancerz chroni tylko przed odłamkami.
• PzH 2000 (Niemcy) – najwyższa szybkostrzelność i celność, lecz skomplikowana w polowym serwisie.
• Krab (Polska) – sprawdzony bojowo kompromis konstrukcyjny z lokalną bazą produkcyjną.
• K9 Thunder (Korea) – znakomity balans wszystkich parametrów plus niższy koszt jednostkowy.

FIG_02 // VISUAL_REF

K9 vs konkurencja – PzH 2000, M109A7 i CAESAR

Poniższa tabela porównawcza pokazuje, gdzie K9 wygrywa, a gdzie ustępuje swoim europejskim i amerykańskim konkurentom. Kluczowe pole bitwy to dziś nie tylko technologia, lecz cena i dostępność – Hanwha sprzedaje K9 za niespełna jedną trzecią ceny PzH 2000.

K9 vs PzH 2000 – cena vs donośność vs szybkostrzelność

Niemiecka PzH 2000 jest niezwykle wyrafinowanym technicznie przeciwnikiem. Wyższa szybkostrzelność (10 strz/min vs 8), MRSI z pięcioma pociskami zamiast trzech i nowocześniejszy komputer balistyczny dają jej wyraźną przewagę w czystej walce ogniowej. Jednak masa 57 ton wymaga o wiele solidniejszych mostów, transport jest droższy, a serwis wymaga certyfikowanych niemieckich techników i sprowadzanych na bieżąco części.

K9 wybiera złoty kompromis. Trzy pociski MRSI zamiast pięciu, donośność wystarczająca do większości scenariuszy bojowych oraz masa 47 ton, która odpowiada polskim mostom o nośności klasy 50 (MLC 50). Do tego dochodzi cena – Hanwha dostarcza K9 z pełnym pakietem za 3-4 mln dolarów wobec 18-20 mln dolarów za PzH 2000. Za jedną niemiecką haubicę kupuje się pięć koreańskich. Matematyka jest brutalna.

K9 vs M109A7 Paladin

Amerykański M109A7 to ostatnia ewolucja maszyny M109 – tej samej platformy, którą K9 zastąpiła w Korei Południowej w 1999 roku. Paladin posiada krótką lufę L/39 (zasięg ledwie 30 km bazową amunicją), brak trybu MRSI oraz szybkostrzelność na poziomie 4 strzałów na minutę. W praktyce system ten jest o dwie generacje w tyle za K9.

Jego ogromnym plusem jest niska masa 32 ton, pełna kompatybilność z amerykańskim łańcuchem logistycznym i świetnie sprawdzone procedury obsługi. Dlatego US Army nadal zamawia kolejne sztuki – system ten jest po prostu tani w utrzymaniu przy zachowaniu istniejącej infrastruktury. Państwa NATO wybierające dziś między M109A7 a K9 niemal zawsze decydują się jednak na koreański produkt.

K9 vs CAESAR – mobilność vs ochrona

Francuski CAESAR reprezentuje zupełnie inną filozofię: działo 155 mm L/52 zamontowane na podwoziu ciężarówki Renault Sherpa. Masa 18 ton w wersji bazowej oznacza, że CAESAR bez problemu mieści się w transportowcu C-130 – żaden gąsienicowy system artyleryjski tego nie potrafi. Jest to sprzęt idealny do operacji ekspedycyjnych, takich jak te w Mali czy w Syrii.

Słabą stroną CAESAR-a jest z kolei ochrona załogi – kabina chroni jedynie przed odłamkami i ostrzałem z broni strzeleckiej. Stabilność podczas prowadzenia ognia również jest gorsza niż w przypadku gąsienicowego K9 z hydropneumatycznym zawieszeniem. CAESAR strzela szybko i błyskawicznie znika, ale jeśli zostanie namierzony przez ogień kontrbateryjny, zostaje zniszczony. K9 wytrzyma znacznie więcej trafień i zdoła utrzymać stanowisko.

Operatorzy i przyszłość platformy do 2050

K9 posiada dziewięciu głównych operatorów na czterech kontynentach. Globalna flota K9 dawno przekroczyła 2000 sztuk i wciąż rośnie – Wielka Brytania zamówiła w 2024 roku 116 sztuk K9A2 jako następcę systemu AS90, a Rumunia podpisała list intencyjny. Koreańczycy przewidują, że do 2030 roku K9 będzie operować w co najmniej dwunastu armiach świata.

Korea Płd., Polska, Norwegia, Australia, Egipt

Lista użytkowników pokazuje, jak różnorodne armie i z jak różnymi wymogami taktycznymi wybrały tę samą platformę:

• Korea Południowa – ponad 1100 sztuk, główny użytkownik, K9A1 w ciągłej produkcji, K9A2 w testach.
• Polska – 212 sztuk K9A1 zakontraktowanych w 2022, plus ramowe 460 K9PL z planowanej lokalnej produkcji.
• Turcja – 350 sztuk T-155 Fırtına z licencji koreańskiej, w służbie już od 2003 r.
• Indie – 100 sztuk K9 Vajra-T, dostawy pomyślnie zakończone w 2020 r.
• Norwegia – 24 sztuki K9, planowana modernizacja do standardu K9A2.
• Finlandia – 48 sztuk K9 (kontrakt z 2023 r.) plus dodatkowe 36 sztuk (2024 r.), dostawy do 2026 r.
• Estonia – 36 sztuk K9, pozostają w służbie od 2020 r.
• Australia – 30 sztuk K9A1 w ramach ambitnego programu LAND 8116.
• Egipt – kontrakt z 2022 roku na lokalną produkcję ponad 200 sztuk.

K9A2 z autoloaderem i nowi nabywcy (UK, Rumunia)

Prawdziwa przyszłość tego rynku to K9A2. Wielka Brytania, która wcześniej mocno liczyła na rozwój własnego systemu na bazie AS90, ostatecznie wybrała koreańską ofertę – 116 sztuk K9A2 w potężnym kontrakcie wartym 2,8 mld funtów. Brytyjski wybór jest bardzo symboliczny – kraj będący ojcem nowoczesnej artylerii lufowej importuje sprawdzoną haubicę z Korei, zamiast z mozołem budować własną.

Rumunia ogłosiła wybór K9 w 2024 roku w kontrakcie obejmującym 54 sztuki. Zaawansowane negocjacje prowadzą również Słowacja, Czechy i Włochy. Hanwha dyskutuje z Australią o rozszerzeniu zamówienia do 130 sztuk. Każdy nowy klient jeszcze bardziej zwiększa skalę produkcji i automatycznie obniża jednostkowy koszt serwisu dla wszystkich użytkowników.

Hanwha jako gracz globalny – konkurencja dla Rheinmetall i BAE

Hanwha Aerospace stała się trzecim globalnym graczem w segmencie ciężkiej artylerii lufowej, tuż obok niemieckiego koncernu Rheinmetall i brytyjskiego BAE Systems. Korea skrzętnie wykorzystała europejską stagnację po zimnej wojnie – kiedy KMW redukował produkcję PzH 2000 z powodu braku wojennego widma, Korea nieustannie utrzymywała pełne moce wytwórcze ze względu na permanentne zagrożenie z północy.

Polska zyskała przy tym wyjątkową pozycję jako europejskie centrum serwisowe dla K9. Estońska flota maszyn ma być serwisowana właśnie w HSW. Norweska i fińska – również. To bezprecedensowy scenariusz, w którym polska państwowa firma staje się głównym centrum kompetencyjnym dla całej skandynawsko-bałtyckiej floty południowokoreańskich haubic. Tak silnej pozycji w europejskim łańcuchu dostaw obronnych Polska nie miała od czasów zimnej wojny.

W połączeniu z niemieckim Leopardem 2 i koreańskim K2 Black Panther polskie wojska lądowe dysponują jednym z najgęstszych i najnowocześniejszych ugrupowań pancerno-artyleryjskich w całej Europie.

K9 Thunder – najczęściej zadawane pytania