Shavkat Rakhmonov – niepokonany pretendent, którego wyprzedziła kontuzja

7 grudnia 2024 roku Shavkat Rakhmonov pokonał na punkty Iana Machado Garry’ego i zapewnił sobie walkę o pas wagi półśredniej UFC. Od tamtej pory nie wszedł do klatki ani razu. W styczniu 2026 roku przeszedł operację kolana, został usunięty z rankingu, a walkę o mistrzostwo dywizji z Islamem Makhachevem – wyznaczoną na 15 sierpnia 2026 roku na gali UFC 330 – otrzymał właśnie Machado Garry, ten sam zawodnik, którego Kazach pokonał w eliminatorze. Rakhmonov nadal ma nieskazitelny bilans 19-0 i osiemnaście zwycięstw odniesionych przed czasem, ale pas, który miał być jego, oddalił się o dwa lata.

Kim jest Shavkat Rakhmonov

Kazachskie MMA nie miało przed nim reprezentanta w największej organizacji świata. Rakhmonov wszedł tam jako pierwszy i od razu zaczął bić rekordy dywizji.

Shoʻrchi, klan Ałtynbaj i amatorskie mistrzostwa

Urodził się 23 października 1994 roku w uzbeckim mieście Shoʻrchi, w kazachskiej rodzinie z klanu Ałtynbaj. Zawodowo zadebiutował w październiku 2014 roku, wcześniej zdobywając amatorskie mistrzostwo świata WMMAA w 2013 roku i mistrzostwo Azji rok później.

Zanim trafił do UFC, zdobył pas wagi półśredniej rosyjskiej organizacji M-1 Global – w 2019 roku pokonał Daniiła Prikazę przez techniczny nokaut w drugiej rundzie i raz skutecznie obronił tytuł. W tym samym roku podpisał kontrakt z UFC jako pierwszy Kazach w historii tej federacji.

Przydomek i drużyna

W środowisku znany jest pod pseudonimem „Nomad” (Koczownik) – to nawiązanie do jego stepowych korzeni. Od 2021 roku trenuje w amerykańskim klubie Kill Cliff FC na Florydzie, jednym z głównych ośrodków, w których przygotowuje się czołówka mieszanych sztuk walki.

• Gilotyna (duszenie gilotynowe) – dwa z jego zwycięstw w UFC to właśnie wynik tej techniki, zakładanej zwykle w reakcji na próbę obalenia ze strony rywala.
• Duszenie zza pleców (rear-naked choke) – trzy zwycięstwa, w tym nad Stephenem Thompsonem, zawodnikiem wywodzącym się z karate.
• Kopnięcie obrotowe – nokaut w walce z Carlstonem Harrisem pokazał, że jego stójka nie jest tylko dodatkiem do wybitnego grapplingu.
• Praca w klinczu – większość obaleń zaczyna od przyparcia rywala do siatki, a nie od ataków na nogi z dystansu.

FIG_01 // VISUAL_REF

Osiemnaście zwycięstw przed czasem na dziewiętnaście walk

Statystyka, która zbudowała jego reputację, jest prosta: w dziewiętnastu zawodowych pojedynkach osiemnaście razy zakończył walkę przed czasem. Osiem razy przez nokaut lub techniczny nokaut, dziesięć przez poddanie. Jedyna walka, która dotrwała do decyzji sędziów, to właśnie ta z Machado Garrym.

W samym UFC zapisał na swoim koncie sześć wygranych przed czasem z rzędu – to rekord wagi półśredniej tej organizacji.

Nazwiska pokonanych mówią o randze tej serii więcej niż same statystyki. Neil Magny to zawodnik z jedną z najdłuższych karier w dywizji, Stephen Thompson dwukrotnie walczył o mistrzostwo, a starcie z Geoffem Nealem na gali UFC 285 zostało nagrodzone bonusem za walkę wieczoru.

Walka, która kosztowała go rekord

Pojedynek z Machado Garrym na gali UFC 310 miał być zupełnie inną walką. Pierwotnie Rakhmonov miał zmierzyć się z Belalem Muhammadem o pas, ale u mistrza wykryto zakażenie kości palca u nogi i wycofał się z gali. Machado Garry wziął walkę w zastępstwie z krótkim wyprzedzeniem, a stawką stał się status oficjalnego pretendenta.

Irlandczyk pokazał świetną obronę przed obaleniami i doskonały balans w stójce, przez co Kazach po raz pierwszy w karierze musiał walczyć na pełnym dystansie. W czwartej rundzie doszło do niebezpiecznej sytuacji w parterze: Rakhmonov spróbował założyć duszenie zza pleców, ale stracił pozycję za plecami, co Garry natychmiast próbował skontrować gilotyną. Kazach zachował jednak zimną krew, wyszedł z opresji i ostatecznie wygrał jednogłośną decyzją sędziów (48-47 na wszystkich kartach punktowych).

• Pierwsza walka na pełnym dystansie – dziewiętnaście pojedynków i po raz pierwszy rozstrzygnięcie przez werdykt sędziów.
• Koniec stuprocentowej skuteczności wygranych przed czasem – do tego wieczoru każda jego walka kończyła się przed czasem.
• Prawo do walki o pas – wygrana dała mu pozycję pierwszego pretendenta.
• Trudny moment w parterze – dynamiczna wymiana w czwartej rundzie i próba gilotyny ze strony Garry’ego były jednym z niewielu momentów w karierze „Nomada”, kiedy musiał bronić się przed poddaniem.

Odnowiona kontuzja kolana i efekt motyla

Do walki o mistrzostwo nigdy nie doszło. W styczniu 2026 roku Rakhmonov przeszedł kolejną operację tego samego kolana, które wykluczyło go ze startów w przeszłości. Lekarze mówili o dziewięciu–dziesięciu miesiącach przerwy, a UFC – zgodnie ze swoją polityką wobec długotrwale nieaktywnych zawodników – usunęło go z rankingu wagi półśredniej.

Sam zawodnik deklarował, że wróci do oktagonu pod koniec 2026 roku i że czeka na niego pojedynek o pas. Harmonogram uległ jednak zmianie. W lipcu 2026 roku jego sztab przyznał, że powrót może przesunąć się na początek 2027 roku. Wśród fanów i ekspertów narastają obawy, czy po tak poważnych i nawracających urazach kolana Rakhmonov nadal będzie tym samym dominatorem.

Tymczasem dywizja poszła dalej. Jak zauważył w sierpniu 2026 roku Dillon Danis, kontuzja Kazacha wywołała prawdziwy „efekt motyla” w wadze półśredniej. Pas przeszedł z Belala Muhammada na Jacka Dellę Maddalenę, a w listopadzie 2025 roku (na gali UFC 322) odebrał mu go Islam Makhachev, który przeszedł z wagi lekkiej, zostając podwójnym mistrzem. Pierwszą obronę nowego tytułu Makhachev stoczył 15 sierpnia 2026 roku na gali UFC 330 w Filadelfii – wygrywając na punkty właśnie z Machado Garrym i bijąc przy okazji rekord Andersona Silvy (siedemnaście zwycięstw z rzędu w UFC).

◆ POLECANY PRODUKTWARHOUSE.PL

Overlord

Overlord Old School — rękawice grapplingowe

179 PLN

Cienki profil i swoboda palców przy chwytach, skóra naturalna z pianką EVA. Konstrukcja pod pracę w parterze i wchodzenie w duszenia.

Sprawdź WarHouse →

Co zostaje z pozycji pierwszego pretendenta

Rakhmonov znalazł się w sytuacji, która w świecie MMA powtarza się regularnie: nie przegrał żadnej walki, a i tak stracił miejsce w kolejce. Bilans 19-0 pozostaje jednym z najlepszych wśród aktywnych zawodników UFC, ale ostatnią walkę stoczył w grudniu 2024 roku, a każdy kolejny miesiąc przerwy oddala go od mistrzowskiej szansy.

Historia dywizji zna podobne przypadki. Khamzat Chimaev przez lata zmagał się z problemami zdrowotnymi i odwołanymi walkami, zanim wrócił do rywalizacji o najwyższe stawki. Różnica polega na tym, że Rakhmonov ma obecnie trzydzieści jeden lat i wciąż nie ma na koncie ani jednej porażki – nadal jest wartościowym zawodnikiem dla organizacji, musi jednak udowodnić, że jego ciało wytrzyma trudy powrotu na szczyt.

Shavkat Rakhmonov – najczęściej zadawane pytania

Źródła