Henry Cejudo – Triple C, jedyny mistrz olimpijski i dwukrotny mistrz UFC

Henry Cejudo, urodzony 9 lutego 1987 roku w Los Angeles jako syn meksykańskich imigrantów, to jedyny zawodnik w historii MMA, który łączy złoto olimpijskie z dwoma pasami mistrzowskimi UFC. Jego przydomek „Triple C” pochodzi właśnie od tych trzech prestiżowych tytułów – mistrz olimpijski w zapasach (Pekin 2008, kategoria 55 kg), mistrz UFC w wadze muszej (UFC 227, 4 sierpnia 2018) oraz mistrz UFC w wadze koguciej (UFC 238, 8 czerwca 2019). Cejudo został najmłodszym amerykańskim mistrzem olimpijskim w zapasach w historii, zdobywając złoto w wieku zaledwie 21 lat. Jego bilans w zawodowym MMA na maj 2026 roku wynosi 16 zwycięstw i 6 porażek. Wśród triumfów znajdują się wygrane nad absolutnymi legendami wagi muszej i koguciej, w tym pokonanie Demetriousa Johnsona na gali UFC 227 – był to moment, który przerwał rekordową serię 11 obron pasa przez Johnsona (co do dziś pozostaje najdłuższym okresem panowania mistrza w jednej dywizji UFC).

Od meksykańskiej rodziny w South Central po złoto olimpijskie

Cejudo urodził się w Los Angeles, jednak w dzieciństwie jego rodzina przeprowadzała się dziesiątki razy między Kalifornią a Arizoną. Jego matka, Nelly Rivas, która wyemigrowała z Meksyku, samotnie wychowywała Henry’ego i jego liczne rodzeństwo, często w tak skromnych warunkach, że dzieci musiały dzielić jedno łóżko. Cejudo otwarcie wskazuje dorastanie w biedzie i ciągłe zmiany adresu jako główną siłę napędową swojej sportowej dyscypliny i woli walki.

Wpływ Angela Cejudo i dominacja w szkole średniej

Henry rozpoczął przygodę z zapasami, idąc w ślady starszego brata, Angela Cejudo, który w Maryvale High School w Phoenix osiągnął perfekcyjny bilans 150-0 i czterokrotnie sięgał po mistrzostwo stanu Arizona. Wzorując się na bracie, Henry również został czterokrotnym mistrzem stanu – pierwsze dwa tytuły zdobył w Arizonie (2003-2004), a kolejne dwa po przeprowadzce do Kolorado (2005-2006). W 2006 roku, jako zaledwie 19-latek, wygrał seniorskie mistrzostwa U.S. Nationals w stylu wolnym – był pierwszym licealistą w historii USA Wrestling, który tego dokonał od 1983 roku.

Jeszcze w trakcie liceum Cejudo zamieszkał w Kolorado Springs, trenując na stałe w Ośrodku Przygotowań Olimpijskich (United States Olympic Training Center) i omijając tradycyjną ścieżkę akademicką (NCAA). Decyzja ta była nietypowa, ale pozwoliła mu całkowicie poświęcić się zapasom w stylu wolnym pod okiem Terry’ego Brandsa – legendarnego amerykańskiego trenera olimpijskiego.

Międzynarodowe medale i kwalifikacje olimpijskie

W 2006 roku Cejudo wygrał wspomniane U.S. Nationals seniorów oraz Mistrzostwa Panamerykańskie w Rio de Janeiro. W 2007 zdobył brąz na Pucharze Świata FILA w Krasnojarsku oraz złoto na Igrzyskach Panamerykańskich. Kwalifikacje olimpijskie do Pekinu (2008 r.) wygrał, pokonując w finałowej rywalizacji (do dwóch wygranych) Stephena Abasa – srebrnego medalistę z Aten (2004 r.) – co zagwarantowało mu miejsce w amerykańskiej kadrze. W wieku 21 lat został najmłodszym amerykańskim zapaśnikiem startującym na tamtych Igrzyskach.

FIG_01 // VISUAL_REF

Pekin 2008 – najmłodszy złoty medalista USA w zapasach

Igrzyska Olimpijskie w Pekinie okazały się absolutnym punktem zwrotnym w karierze Cejudo. W kategorii 55 kg stylu wolnego startował w stawce 18 zawodników, a rankingi przedturniejowe nie dawały mu większych szans – ani razu nie znalazł się w czołowej dziesiątce światowych list zapaśniczych w sezonie 2008.

Droga przez drabinkę – Velikov, Gochashvili, Sevdimov

W pierwszej walce, 19 sierpnia 2008 roku, Cejudo pokonał bułgarskiego mistrza świata z 2006 roku, Radoslava Velikova, punktując 3-1 i 1-0. W drugiej rundzie wygrał z Gruzinem Besarionem Gochashvilim (2-0, 4-1), a w półfinale pokonał przez przewagę techniczną reprezentanta Azerbejdżanu Namiga Sevdimova. Każde kolejne zwycięstwo budowało jego pewność siebie i przyciągało ogromne zainteresowanie mediów – amerykańska prasa zaczęła pisać o nim jako o „dzieciaku z Phoenix” (kid from Phoenix), a jego rodzina stała się uosobieniem sukcesu meksykańskich imigrantów.

Finał z Tomohiro Matsunagą i złoto

Finał rozegrany 20 sierpnia 2008 roku był jednym z najbardziej dramatycznych pojedynków igrzysk w Pekinie. Cejudo zmierzył się z japońskim weteranem Tomohiro Matsunagą, który rok wcześniej zdobył medal na Mistrzostwach Świata. Cejudo wygrał po trzech rundach (2-1, 2-1, 0-2 i 1-0, 4-2) – decyzja sędziów po przedłużeniu trzeciej rundy była kontrowersyjna, ale werdykt został utrzymany.

W wieku zaledwie 21 lat Cejudo został najmłodszym Amerykaninem ze złotym medalem olimpijskim w zapasach. Stał się prawdziwym symbolem amerykańskiego snu dla społeczności latynoskiej w USA, a po powrocie do Phoenix w sierpniu 2008 roku otrzymał od burmistrza Phila Gordona symboliczne klucze do miasta.

Przejście do MMA i kontrakt z UFC w 2014 roku

Po igrzyskach w Pekinie Cejudo stał się jednym z najsłynniejszych zapaśników świata, jednak kategoria 55 kg została usunięta z programu igrzysk olimpijskich po 2012 roku, co w praktyce wymusiło zakończenie jego międzynarodowej kariery zapaśniczej. Decyzję o przejściu do MMA podjął ostatecznie w 2012 roku, a w 2013 zadebiutował w profesjonalnym MMA, walcząc na galach mniejszych organizacji, takich jak Legacy FC i WSOF.

Pierwsze 6 walk – bilans 6-0 i kontrakt z UFC

Cejudo zadebiutował w MMA 2 marca 2013 roku na gali World Fighting Federation w Tucson, pokonując Mike’a Poe przez poddanie po ciosach w pierwszej rundzie. Przez następne 12 miesięcy zgromadził sześć kolejnych zwycięstw w lokalnych organizacjach (WFF, Gladiator Challenge, Legacy FC), rywalizując naprzemiennie w wadze muszej i koguciej. Już po jego piątej i szóstej walce organizacja UFC zaproponowała mu kontrakt na rok 2014.

Pierwsza porażka – TKO od Demetriousa Johnsona na UFC 197

Jego debiut w UFC, w grudniu 2014 roku przeciwko Dustinowi Kimurze, poszedł znakomicie – Cejudo wygrał przez jednogłośną decyzję w wadze koguciej (zaplanowany wcześniej debiut w wadze muszej na UFC 177 odwołano z powodu problemów Henry’ego z wypełnieniem limitu wagowego). Po tym zwycięstwie powrócił do wagi muszej, gdzie zbudował świetną serię wygranych, pokonując m.in. Chrisa Cariasa, Chico Camusa i wysoko notowanego Jussiera Formigę.

Pierwszą porażkę w karierze Cejudo poniósł 23 kwietnia 2016 roku na gali UFC 197, w pojedynku o pas wagi muszej z Demetriousem „Mighty Mouse” Johnsonem. Mistrz bezlitośnie wykorzystał klincz tajski i serię piekielnie precyzyjnych uderzeń kolanami na korpus, pokonując Amerykanina przez TKO już w 2. minucie i 49. sekundzie pierwszej rundy. Kilka miesięcy później Cejudo przegrał również z Josephem Benavidezem (przez niejednogłośną decyzję sędziów), co zmusiło go do gruntownego przebudowania obozu i sztabu trenerskiego.

Era Fight Ready i pokonanie Demetriousa Johnsona na UFC 227

Po dwóch porażkach w 2016 roku Cejudo przeniósł swoje przygotowania do klubu Fight Ready w Scottsdale (stan Arizona), łącząc siły z trenerami: Erikiem Albarracinem (zapasy/MMA), Eddiem Chą (stójka) oraz Santino DeFranco (grappling i strategia walki). Zaczął wówczas stosować bardzo charakterystyczną, szeroką boczną postawę inspirowaną karate shotokan – układ ten pozwalał mu na błyskawiczne, liniowe ataki oraz zadawanie ciosów prostych z bezpiecznej odległości, skutecznie neutralizując zasięg wyższych rywali. Pokonując Wilsona Reisa, Sergio Pettisa i biorąc rewanż na Josephie Benavidezie, zbudował nową serię zwycięstw, która po raz kolejny wywindowała go na pozycję pretendenta numer jeden.

Pas wagi muszej na UFC 227 – rewanż z Mighty Mouse

Drugie starcie z Johnsonem odbyło się 4 sierpnia 2018 roku na gali UFC 227 w Los Angeles. Tym razem Cejudo mądrze wykorzystał swoją bazę zapaśniczą do przejęcia kontroli nad przebiegiem pojedynku – seria precyzyjnych obaleń i utrzymanie pozycji z góry pozwoliły mu zneutralizować legendarne umiejętności rywala w zapaśniczych kotłach. Cejudo wygrał przez niejednogłośną decyzję sędziów, zostając mistrzem wagi muszej UFC i przerywając historyczną serię 11 obron Johnsona – do dziś najdłuższą w dziejach organizacji. Starcie to otrzymało prestiżowy tytuł „Walki Wieczoru” i wywindowało Cejudo do ścisłej czołówki światowego rankingu bez podziału na kategorie wagowe (pound-for-pound).

Obrona przeciwko T.J. Dillashawowi i ratunek dla wagi muszej

Na początku 2019 roku dywizja musza UFC stanęła na krawędzi likwidacji – Dana White publicznie sugerował usunięcie 125-funtowej kategorii z organizacji. T.J. Dillashaw, ówczesny mistrz wagi koguciej, zdecydował się na zejście o kategorię niżej z jawnym zamiarem „zlikwidowania” dywizji, podejmując wyzwanie o pas z Cejudo na gali UFC Fight Night 143 w styczniu 2019 roku. Cejudo potrzebował zaledwie 32 sekund pierwszej rundy, żeby brutalnie znokautować Dillashawa serią ciosów w półdystansie, tym samym tym samym skutecznie broniąc pasa i de facto ratując całą dywizję wagi muszej przed skasowaniem. Swoje zwycięstwo zadedykował „wszystkim zawodnikom wagi muszej”.

UFC 238 – TKO w walce z Marlonem Moraesem i pas wagi koguciej

Po spektakularnej obronie tytułu Cejudo zdecydował się na przejście do wyższej kategorii wagowej – do dywizji koguciej, gdzie pas został zwakowany po pozytywnym teście antydopingowym Dillashawa (wykryto EPO) i jego zawieszeniu przez USADA.

8 czerwca 2019 – noc narodzin Triple C

Walka o mistrzostwo wagi koguciej odbyła się 8 czerwca 2019 roku podczas gali UFC 238 w Chicago. Przeciwnikiem był brazylijski pretendent Marlon Moraes – jeden z najbardziej dynamicznych i niebezpiecznych nokauterów tej dywizji. W pierwszej rundzie Moraes wyprowadził serię potężnych niskich kopnięć (low kicków) i ciosów, spychając Amerykanina do głębokiej defensywy. Cejudo jednak przetrwał nawałnicę do końca rundy i zregenerował się w trakcie przerwy.

Od drugiej odsłony Cejudo całkowicie zmienił taktykę – skrócił dystans, wszedł w klincz, narzucił mordercze tempo i zaczął bezwzględnie wykorzystywać narastające zmęczenie Brazylijczyka. W trzeciej rundzie, po celnych uderzeniach w stójce, powalił Moraesa na matę i dobił go serią ciosów w 4. minucie i 51. sekundzie. Tym samym został zaledwie czwartym w historii UFC zawodnikiem posiadającym jednocześnie dwa pasy mistrzowskie w różnych kategoriach wagowych. Jego okrzyk „CHAMP-CHAMP! I’M TRIPLE C!” przeszedł do historii jako jeden z najbardziej kultowych momentów w oktagonie.

Pierwsza sportowa emerytura, praca trenerska i druga próba powrotu

W maju 2020 roku, po udanej obronie pasa wagi koguciej przeciwko Dominickowi Cruzowi (UFC 249, TKO w 2 R, kolano i ciosy w 4:58), 33-letni Cejudo niespodziewanie ogłosił zakończenie sportowej kariery. Argumentował, że osiągnął w sporcie wszystko, co było do zdobycia, i pragnie poświęcić czas rodzinie. Jego pas wagi koguciej został wówczas zwakowany.

2020-2023: praca w roli mentora w Fight Ready

Trzyletnia przerwa od startów nie oznaczała jednak całkowitego wycofania ze świata MMA. Cejudo zaangażował się w rolę doradcy technicznego w Fight Ready i kilku innych klubach. Miał kluczowy udział w przygotowaniach Zhang Weili do odzyskania pasa wagi słomkowej, Jona Jonesa do debiutu w wadze ciężkiej (zakończonego zwycięstwem nad Cirylem Gane), Deivesona Figueiredo do odzyskania mistrzostwa wagi muszej oraz Jiříego Procházki w drodze po pas wagi półciężkiej. Jako trener specjalizował się w „inteligentnych przejściach w parterze” – uczył zawodników, kiedy odpuścić zablokowaną pozycję i płynnie przejść do bardziej dominującej. Trener Santino DeFranco otwarcie przyznał, że obecność Cejudo „podniosła poziom techniczny wszystkich zawodników w klubie”.

Powrót w 2023 roku i kolejne porażki

6 maja 2023 roku na gali UFC 288 Cejudo powrócił z emerytury, aby zmierzyć się z aktualnym wówczas mistrzem wagi koguciej, Aljamainem Sterlingiem. Sterling wygrał to starcie przez niejednogłośną decyzję po 5-rundowej batalii dwóch elitarnych zapaśników. Choć statystycznie Cejudo zadał 99 celnych ze 135 wyprowadzonych ciosów znaczących, to częstotliwość ataków i presja w oktagonie ze strony Sterlinga przeważyły w oczach sędziów punktowych.

W lutym 2024 roku na UFC 298 Cejudo zmierzył się z Merabem Dvalishvilim. Gruzin narzucił mordercze tempo (ponad 15 minut zapaśniczych wymian o wysokiej intensywności), które skutecznie zneutralizowało Amerykanina – sędziowie punktowali jednogłośnie 29-28 dla Dvalishviliego. W lutym 2025 roku w Seattle przegrał z Songiem Yadongiem przez techniczną decyzję w trzeciej rundzie po przypadkowym trafieniu palcem w oko (tzw. eye poke), a 6 grudnia 2025 roku na gali UFC 323 uległ przez jednogłośną decyzję Paytonowi Talbottowi – znacznie młodszemu i wyższemu stójkowiczowi. Po tej walce ostatecznie ogłosił zakończenie kariery w MMA, a w styczniu 2026 roku UFC oficjalnie usunęło go ze swojego rosteru zawodników.

Real American Freestyle 2026 – powrót do zapaśniczych korzeni

W 2026 roku Cejudo dołączył do nowo powstałej zawodowej ligi zapaśniczej Real American Freestyle (RAF), transmitowanej na kanale Fox Nation. Podczas gali RAF 06 (28 lutego 2026 r. w Mullett Arena w Tempe) pokonał Urijaha Fabera przez przewagę techniczną 11-0, udowadniając, że jego zapaśnicza technika na poziomie olimpijskim nie straciła nic na swojej skuteczności. Planowany rewanż z Merabem Dvalishvilim na gali RAF 08 (kwiecień 2026 r., Filadelfia) został odwołany zaledwie osiem godzin przed startem z powodu kontuzji pachwiny Cejudo. „Triple C” wciąż figuruje w składzie ligi i czeka na powrót do pełni zdrowia.

Henry Cejudo na tle innych olimpijczyków w MMA

Cejudo jest jednym z zaledwie kilku uczestników i medalistów Igrzysk Olimpijskich, którzy odnieśli ogromny sukces w mieszanych sztukach walki. Poniższa tabela porównuje jego osiągnięcia z trzema innymi wybitnymi olimpijczykami w historii UFC.

Cejudo pozostaje absolutnie jedynym zawodnikiem w historii UFC, który sięgnął po dwa pasy mistrzowskie po wcześniejszym zdobyciu olimpijskiego złota. Jego status prawdziwej legendy sportów walki przypieczętowało pokonanie Demetriousa Johnsona, uważanego przez wielu ekspertów za najlepszego zawodnika wagi muszej w dziejach. Dziedzictwo „Triple C” wykracza jednak daleko poza same statystyki – wraz z Khabibem Nurmagomedovem Cejudo stał się symbolem pokolenia elitarnych zapaśników, które w drugiej dekadzie XXI wieku przemodelowało hierarchię MMA.

Henry Cejudo – najczęściej zadawane pytania