Krzysztof Soszyński – „The Polish Experiment", mistrz dźwigni kimura

Krzysztof „The Polish Experiment” Soszyński to jeden z pierwszych Polaków, którzy zyskali rozpoznawalność w UFC, i zawodnik o jednym z najbardziej charakterystycznych stylów swojej epoki – specjalista od dźwigni kimura, którą skutecznie kończył walki w największej organizacji świata. Jego droga do oktagonu była nietypowa: od emigracji z Polski do Kanady, przez profesjonalny wrestling i judo, aż po półfinał programu The Ultimate Fighter. Po zakończeniu kariery Soszyński zbudował drugie życie w Hollywood jako aktor i kaskader.

Urodzony w Polsce, wychowany w Kanadzie, walczący w amerykańskim UFC – Soszyński był postacią łączącą światy. W swojej karierze (w wagach ciężkiej i półciężkiej) osiągnął bilans 26 zwycięstw, 12 porażek i jednego remisu, a większość wygranych odniósł przed czasem. Jego pseudonim „The Polish Experiment” (Polski Eksperyment) odnosił się zarówno do korzeni, jak i do nieoczywistej drogi, jaką przebył do zawodowego MMA.

Kim jest Krzysztof Soszyński? Od wrestlingu do UFC

Soszyński urodził się 2 sierpnia 1977 roku w Stalowej Woli, a w wieku dziesięciu lat wyemigrował z rodziną do kanadyjskiego Winnipeg. To właśnie w Kanadzie rozpoczęła się jego sportowa przygoda, choć początkowo wcale nie z mieszanymi sztukami walki, a z kulturystyką.

Z Polski do Kanady i przez wrestling do MMA

Zanim Soszyński trafił do klatki MMA, przez krótki czas zajmował się pro-wrestlingiem. Trenował pod okiem Allena Coage’a, znanego w ringu jako Bad News Brown, brązowego medalisty olimpijskiego w judo – to od niego nauczył się podstaw technik chwytanych, które później stały się fundamentem jego stylu. Występował na lokalnych galach niezależnych (m.in. na słynnych trasach Northern Death Tours), gdzie miał okazję otrzeć się o świat, z którego wywodzą się gwiazdy pokroju Chrisa Jericho czy Jima Duggana, zanim zajął się brazylijskim jiu-jitsu i poważnymi treningami mieszanych sztuk walki.

Ta przeszłość ukształtowała jego późniejszy styl. Z wrestlingu wyniósł umiejętność pracy w zwarciu i odpowiedniego balansu, a judo i jiu-jitsu dały mu arsenał dźwigni. Połączenie tych elementów uczyniło z niego groźnego zawodnika w parterze.

The Ultimate Fighter i wejście do UFC

Przepustką do wielkiego MMA stał się udział w ósmym sezonie programu The Ultimate Fighter w 2008 roku, w którym drużynami kierowali Antônio Rodrigo Nogueira oraz Frank Mir. Soszyński został wybrany do zespołu Mira i wygrał dwie walki w programie – najpierw znokautował Mike’a Stewarta w pojedynku eliminacyjnym w zaledwie 17 sekund, a w ćwierćfinale poddał Kyle’a Kingsbury’ego dźwignią na staw łokciowy. W półfinale sam padł ofiarą tej samej techniki, gdy chwycił go utytułowany specjalista jiu-jitsu, Vinny Magalhães.

Mimo porażki w półfinale dostał szansę w UFC. Na gali finałowej sezonu zadebiutował efektownie, kończąc Shane’a Primma dźwignią kimura i zdobywając bonus za Poddanie Wieczoru (Submission of the Night). To było zapowiedzią tego, co miało stać się jego znakiem firmowym.

FIG_01 // VISUAL_REF

Styl walki – mistrz dźwigni kimura

Znakiem rozpoznawczym Soszyńskiego była dźwignia kimura, nazwana na cześć japońskiego mistrza, który pokonał nią Hélio Gracie’ego. Soszyński opanował ten chwyt do perfekcji, kończąc nim w UFC dwóch rywali z rzędu – Shane’a Primma i byłego mistrza organizacji WEC, Briana Stanna – za co dwukrotnie otrzymał bonusy finansowe za poddania wieczoru.

Jego styl walki nie ograniczał się jednak do parteru. Przy 186 cm wzrostu Soszyński dysponował nietypowo dużym zasięgiem ramion (197 cm), solidną stójką i mocnym ciosem, czego dowodem jest jedenaście zwycięstw przez nokaut. Ta wszechstronność – presja bokserska w połączeniu z groźnymi dźwigniami – sprawiała, że potrafił zakończyć walkę na wiele sposobów. Aż 80 procent swoich zwycięstw odniósł przed czasem.

Najważniejsze walki Soszyńskiego

W UFC Soszyński mierzył się z mocnymi zawodnikami wagi półciężkiej przełomu pierwszej i drugiej dekady XXI wieku. Stoczył pamiętne, krwawe pojedynki ze Stephanem Bonnarem, walczył też z Brandonem Verą i Goranem Reljiciem. Poniższa tabela zestawia najważniejsze starcia jego kariery w oktagonie.

Warto sprostować częsty błąd – Soszyński nigdy nie stoczył oficjalnej walki z Mattem Hamillem w UFC (poza wirtualnym starciem w oficjalnej grze wideo UFC Undisputed 2010). To właśnie Polak zastąpił kontuzjowanego Hamilla w pojedynku z Brandonem Verą na gali UFC 102, stąd często bierze się to nieporozumienie.

Dwa pojedynki ze Stephanem Bonnarem

Najbardziej pamiętną i krwawą rywalizacją w karierze Soszyńskiego były dwie walki z członkiem Galerii Sław UFC, Stephanem Bonnarem, stoczone w 2010 roku. Pierwsza, na UFC 110 w Australii, zakończyła się nieszczęśliwie – po przypadkowym zderzeniu głowami Bonnar doznał głębokiego rozcięcia czoła. Lekarz nie dopuścił go do dalszej potyczki, w związku z czym przyznano zwycięstwo Soszyńskiemu przez techniczny nokaut.

Niedosyt kibiców sprawił, że bardzo szybko zorganizowano rewanż. Starcie na UFC 116 było już czystym, niesamowicie zaciętym pojedynkiem. Tym razem górą był Bonnar, który wygrał przez techniczny nokaut w drugiej rundzie. Obaj zawodnicy zaprezentowali niezwykłe serce do walki, a pojedynek słusznie nagrodzono bonusem za Walkę Wieczoru (Fight of the Night).

Bilans i statystyki

Soszyński zakończył przygodę z zawodowym MMA z bilansem 26 zwycięstw, 12 porażek i 1 remisu. Walczył profesjonalnie w latach 2003-2011. Jego najważniejszym pasem mistrzowskim z czasów przed UFC był tytuł wagi ciężkiej kanadyjskiej organizacji TKO Major League MMA, który zdobył we wrześniu 2006 roku. Wbrew krążącym informacjom, nigdy nie był indywidualnym mistrzem IFL – ta liga opierała się na starciach drużynowych, a Soszyński reprezentował w niej barwy kalifornijskiego klubu Los Angeles Anacondas.

W swoich 26 triumfach Polak zanotował jedenaście wygranych przez nokaut i dziesięć przez poddanie, a do tego dwie rzadko spotykane wygrane przez dyskwalifikację rywala – raz za ciosy poniżej pasa, raz za odmowę kontynuowania walki. Z kolei jedyny remis w jego rekordzie padł na pierwszej gali MMA organizacji Strikeforce w marcu 2006 roku, gdy starcie z Mikiem Kyle’em przerwano po przypadkowym trafieniu Polaka palcem w oko.

Ciekawie wyglądają też finanse. Ujawnione zarobki Soszyńskiego z całej kariery wyniosły 244 tysiące dolarów, a on sam przyznawał, że z około 300 tysięcy zarobionych w UFC połowa poszła na koszty przygotowań.

Ostatnią walkę w karierze stoczył na UFC 140 w grudniu 2011 roku, gdzie przegrał przez błyskawiczny nokaut z Chorwatem Igorem Pokrajaciem. Powtarzające się problemy zdrowotne, a w szczególności postępujące luki w pamięci i ryzyko uszkodzeń mózgu (CTE), skłoniły go do dbania o zdrowie i zawieszenia rękawic na kołku. Swoje zrobiły także zniszczone kolana – Soszyński przeszedł aż dziewięć operacji, a w lewym kolanie nosi płytkę i śrubę. Oficjalnie potwierdził przejście na sportową emeryturę w 2014 roku na antenie programu Inside MMA.

◆ POLECANE PRODUKTYWARHOUSE.PL

Overlord

Rękawice MMA sparingowe białe

179 PLN

DBX Bushido

Ochraniacze na piszczele i stopy SP-10

169.99 PLN

DBX Bushido

Pusty worek treningowy bokserski 160 cm

229 PLN

Soszyński poza oktagonem – Hollywood i KSW

Po zakończeniu kariery Soszyński z powodzeniem odnalazł się w świecie kina. Potężna postura i groźny wygląd były jego atutami na planie zdjęciowym. Wystąpił we wspomnianej komedii „Here Comes the Boom”, a jako aktor i kaskader brał udział w powstawaniu filmów „Tapped Out”, „Daylight’s End”, „Logan: Wolverine” i hitu „Alita: Battle Angel”. Jeszcze w trakcie kariery zaliczył też epizod w popularnym serialu kryminalnym „CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas”.

Krzysztof pozostał też blisko świata sportów walki. Był m.in. dyrektorem do spraw MMA i fitnessu w sieci UFC Gym na Bliskim Wschodzie – z bazy w Dubaju nadzorował rozbudowę marki o kluby w Egipcie, Bahrajnie, Omanie i Kuwejcie. Od 2020 roku dzielił się doświadczeniem jako analityk i anglojęzyczny komentator (color commentator) gal polskiej federacji KSW, a z trenerem Piotrem Jeleniewskim współprowadził podcast „Two Old Farts Corner”.

Prywatnie ożenił się i wychowuje syna. Swoją drogę po sporcie tłumaczył prosto: po zakończeniu kariery stał się człowiekiem, który mówi „tak” każdej nowej szansie. Tak udana ewolucja czyni go jednym z najciekawszych przykładów gładkiego i przemyślanego przejścia zawodnika ze świata klatek do show-biznesu.

Krzysztof Soszyński – najczęściej zadawane pytania