Ramon Dekkers – Holender, który pięściami podbił ojczyznę muay thai

Ramon Dekkers to holenderski mistrz muay thai o przydomku „The Diamond”, pierwszy zawodnik z Zachodu, który regularnie pokonywał Tajów na ich własnych arenach i zmusił ojczyznę tego sportu, by uznała obcokrajowca za swojego. Bił się w sposób, jakiego w tradycyjnym muay thai niemal nie widywano – nie czekał, nie punktował ostrożnie, lecz od pierwszego gongu ruszał do przodu z bokserskimi kombinacjami i morderczymi kopnięciami. W kraju, gdzie ceni się spokój i technikę, ten chudy chłopak z Bredy walczył jak burza. W 1992 roku Tajowie zrobili coś bezprecedensowego – przyznali mu prestiżowy tytuł zawodnika roku, choć nie urodził się w Tajlandii. Gdy zmarł nagle w 2013 roku, żegnał go cały świat sportów walki.

Kim był Ramon Dekkers? Holenderskie początki i droga do Tajlandii

Dekkers urodził się 4 września 1969 roku w Bredzie, w południowej Holandii, i to właśnie w tym mieście spędził niemal całe życie. Sztuki walki zaczął trenować jako nastolatek, najpierw judo i boks, a dopiero potem muay thai oraz kickboxing. Ta mieszanka okazała się kluczowa – bokserskie podstawy dały mu broń, której brakowało większości tajskich rywali, przyzwyczajonych do walki opartej głównie na kopnięciach i uderzeniach kolanami.

Dzieciństwo w Bredzie i trening pod okiem Cora Hemmersa

Talent Dekkersa dostrzegł Cor Hemmers, jeden z najważniejszych szkoleniowców holenderskiego kickboxingu, który z czasem został także jego ojczymem i towarzyszył mu przez całą karierę. To pod jego okiem młody Ramon wykuł styl łączący europejską szkołę boksu z tajskim arsenałem. Hemmers później współtworzył słynny obóz Golden Glory, z którego wyszło całe pokolenie holenderskich mistrzów.

Holenderska szkoła kickboxingu od dekad słynie z nacisku na kombinacje bokserskie, twarde niskie kopnięcia (low kicki) i nieustanną presję. Dekkers wchłonął te zasady, ale dołożył do nich coś własnego – niespotykaną intensywność i gotowość do wymiany ciosów za wszelką cenę. Nie interesowało go ostrożne rozgrywanie pojedynku na dystansie. Chciał kończyć walki przed czasem.

Debiut w Tajlandii i zderzenie ze świątynią muay thai

Prawdziwą legendą Dekkers stał się dopiero w Tajlandii. Dla tamtejszych kibiców muay thai to nie sport, lecz element kultury narodowej, a stadiony Lumpini i Rajadamnern w Bangkoku są traktowane niemal jak świątynie. Pomysł, że biały chłopak z Europy może przyjechać i wygrywać na tych arenach, wydawał się absurdalny.

Dekkers udowodnił, że jest inaczej. Jeździł do Tajlandii, walczył z najlepszymi miejscowymi zawodnikami i wygrywał – często przez ciężkie nokauty. Tajska publiczność, początkowo nastawiona sceptycznie, z czasem pokochała jego odwagę i nieustępliwość. Nadano mu drugi przydomek, „Ai Kanghan Narok”, czyli „Turbina z Piekła”, bo zasypywał rywali seriami ciosów bez opamiętania. Był obcokrajowcem, ale walczył z większym sercem niż wielu rodowitych Tajów.

FIG_01 // VISUAL_REF

Styl walki Ramona Dekkersa

Dekkers zbudował swoją legendę na stylu, który zrywał z podręcznikowym muay thai. Tradycyjny tajski zawodnik oszczędza siły w pierwszych rundach, punktuje kopnięciami i kolanami, a tempo narzuca dopiero pod koniec starcia. Holender robił dokładnie odwrotnie – atakował od pierwszej sekundy i próbował złamać rywala, zanim ten zdąży się rozkręcić.

Znakomity boks i tajski arsenał

Największym atutem Dekkersa był boks. Dzięki pięściarskiej bazie wyprowadzał kombinacje szybciej i celniej niż większość Tajów, którzy sięgali po ciosy pięściami głównie jako uzupełnienie kopnięć. To właśnie bokserskie serie najczęściej posyłały jego rywali na deski. Sam nie ukrywał, na czym mu zależało w ringu: „Nie lubię wygrywać na punkty. Dążę do nokautu, staram się bić najmocniej, jak to możliwe. Lewy sierpowy, każda technika – uderzam z pełną siłą. I wtedy oni padają”.

Do tego dochodził pełny zestaw technik „sztuki ośmiu kończyn” – potężne niskie kopnięcia w uda, kopnięcia na korpus, kolana w zwarciu oraz łokcie. Dekkers nie był jednostronnym pięściarzem w rękawicach do muay thai. Potrafił rozbić przeciwnika low kickiem, a chwilę później dokończyć dzieła sierpowym. Ta wszechstronność, połączona z rzadko spotykaną odpornością na ból, czyniła go wyjątkowo trudnym rywalem dla każdego.

Mocne i słabe strony

Styl Dekkersa był skrajnie ofensywny, a jego atuty i słabości wynikały z tej samej cechy – bezwarunkowej gotowości do otwartej wymiany ciosów. To, co czyniło go tak widowiskowym, jednocześnie skracało mu karierę.

• Agresja i presja – ruszał do przodu od pierwszego gongu i narzucał tempo, którego rywale często nie wytrzymywali.
• Kombinacje bokserskie – szybkie, celne serie ciosów były jego znakiem firmowym i najczęstszym sposobem na zakończenie walki przed czasem.
• Twardość i wola walki – potrafił przyjmować najcięższe ciosy i nieustannie napierać, co budziło szacunek nawet w Tajlandii.
• Ryzykowna defensywa – styl oparty na otwartej wymianie ciosów oznaczał, że sam także sporo przyjmował, stąd stosunkowo wysoka liczba porażek jak na zawodnika tej klasy.
• Zbijanie wagi i wyniszczanie organizmu – lata brutalnych wojen ringowych i częstych startów mocno odbiły się na jego zdrowiu.

Rywalizacja z Cobanem – cztery walki, które przeszły do historii

Żadna opowieść o Dekkersie nie może pominąć jego rywalizacji z Cobanem Lookchaomaesaithongiem. Tajski mistrz, wielokrotny czempion stadionu Lumpini, słynął z potężnego lewego sierpowego i był jednym z najgroźniejszych zawodników swojego pokolenia. Ich cztery pojedynki z początku lat 90. do dziś uchodzą za jedne z najlepszych wojen w historii muay thai.

Pierwsze starcia w Paryżu i rewanż na Lumpini

Do pierwszego spotkania doszło 21 kwietnia 1991 roku w Paryżu. Coban pokazał, dlaczego budził taki respekt – ciężko znokautował Holendra potężnym lewym sierpowym już w pierwszej rundzie. Dla Dekkersa była to bolesna, ale pouczająca lekcja.

Rewanż, do którego doszło zaledwie kilka miesięcy później (6 sierpnia 1991 r.) na legendarnym stadionie Lumpini w Bangkoku, potoczył się zupełnie inaczej. Tym razem to Dekkers przejął inicjatywę i zrewanżował się w najlepszy możliwy sposób, kończąc walkę spektakularnym nokautem. To właśnie to zwycięstwo nad tajskim mistrzem, na oczach tajskiej publiczności, na zawsze ugruntowało status „Diamentu”. Dwie walki, dwa nokauty, wynik wyrównany – oba obozy chciały ostatecznego rozstrzygnięcia.

Kolejne pojedynki i bilans 2-2

Trzecia walka, rozegrana w 1992 roku ponownie w Tajlandii, trwała pełny dystans pięciu rund. Po niezwykle intensywnym boju sędziowie wskazali na miejscowego Cobana. Czwarte, ostatnie starcie, które odbyło się w 1993 roku w podparyskim Levallois, również zakończyło się werdyktem punktowym po pięciu rundach, tym razem na korzyść Dekkersa. Cała rywalizacja zamknęła się więc w pełni zasłużonym, remisowym bilansem 2-2.

To właśnie te pojedynki, pełne ostrych wymian i dramatycznych zwrotów akcji, pokazały światu, że zachodni kickboxing może rzucić wyzwanie tajskiej tradycji. Podobną drogę od zachwytu Tajów do światowej sławy przeszedł później Buakaw Banchamek, choć to Dekkers jako pierwszy przetarł ten szlak w drugą stronę – dla obcokrajowców.

◆ POLECANY PRODUKTWARHOUSE.PL

Fairtex

Fairtex Ochraniacze Piszczeli SP6

419 PLN

Ochraniacze piszczeli tajskiej marki Fairtex — bez nich sparing muay thai kończy się szybciej, niż się zaczyna.

Sprawdź WarHouse →

Tytuły i bilans Ramona Dekkersa

Przez dwie dekady kariery, od debiutu w 1986 roku do zakończenia startów w 2006 roku, Dekkers zdobył mistrzowskie pasy w kilku kategoriach wagowych i pod szyldem różnych federacji muay thai oraz kickboxingu. Poniższe zestawienie pokazuje najważniejsze z jego tytułów oraz kluczowe dane sylwetki.

W trakcie kariery Dekkers sięgnął po tytuły mistrza świata różnych organizacji, między innymi w wadze lekkiej i lekkopółśredniej, a jego kolekcja pasów obejmowała tytuły europejskie i światowe federacji takich jak IMTA, WMTA czy WPKL. Najcenniejsze nie było jednak żadne trofeum, lecz uznanie samych Tajów. Przyznany mu w 1992 roku przez tajskich dziennikarzy sportowych tytuł Zawodnika Roku był pierwszym w historii, jaki trafił do rąk kogoś spoza Tajlandii.

Ta lista osiągnięć stawia go w gronie najważniejszych postaci holenderskiej szkoły sportów walki, obok takich legend jak Semmy Schilt czy późniejsi giganci K-1. Dekkers różnił się od nich tym, że swoją legendę zbudował nie na europejskich i japońskich galach, lecz u samego źródła – w tajskich ringach.

Śmierć i dziedzictwo Dekkersa

Ramon Dekkers zmarł nagle 27 lutego 2013 roku w Bredzie, w wieku zaledwie 43 lat. Przyczyną był zawał serca, który dopadł go podczas jazdy na rowerze – zasłabł w jednym z miejskich tuneli, a próbujący go reanimować przechodnie nie zdołali go uratować. Wiadomość wstrząsnęła środowiskiem sportów walki na całym świecie, bo mimo zakończenia kariery zawodniczej Dekkers wciąż był aktywny jako trener i wychowawca kolejnego pokolenia zawodników. Gorzkiej wymowy nabrały jego własne słowa z wywiadu sprzed lat: zapytany, czy czegoś by w karierze uniknął, odparł: „Gdybym rzadziej wychodził do ringu, moja kariera trwałaby dłużej”.

Jego wpływ na rozwój muay thai i kickboxingu na Zachodzie trudno przecenić. To on udowodnił, że obcokrajowiec potrafi rywalizować z najlepszymi Tajami na ich własnym terenie, i zainspirował całe pokolenia europejskich wojowników. Holenderski styl, który współtworzył – oparty na presji, świetnym boksie i niskich kopnięciach – stał się fundamentem dominacji zawodników z tego kraju w organizacji K-1. Jego wpływ widać w pracy takich mistrzów jak Badr Hari, którzy wyrośli w kręgu Golden Glory i holenderskiej szkoły.

W Tajlandii pamięć o „Diamencie” pozostaje żywa. Doceniono go tam za coś więcej niż zwycięstwa – za szacunek, jaki okazywał tradycji muay thai, i za ogromne serce, z jakim stawał do najtrudniejszych wojen. Dla kolejnych gwiazd tej dyscypliny, w tym mistrzów, których losy śledzą dziś kibice holenderskiego kickboxingu, Dekkers pozostaje absolutnym wzorem zawodnika, który nie kalkulował. Przetarł szlak, którym poszli wszyscy zachodni zawodnicy marzący o podbiciu ojczyzny muay thai.

Ramon Dekkers – najczęściej zadawane pytania