Gökhan Saki – Turkish Tyson i najszybsze pięści światowego kickboxingu

Gökhan Saki to turecko-holenderski kickbokser, który przy zaledwie 183 centymetrach wzrostu terroryzował znacznie większych rywali błyskawicznymi seriami ciosów i zdobył inauguracyjny pas mistrza Glory w wadze półciężkiej. Przydomki „The Rebel” i „Turkish Tyson” nie wzięły się znikąd – Saki wchodził do ringu, żeby atakować. Zasypywał przeciwnika gradem uderzeń w tempie, z którym nie radzili sobie nawet ciężsi i wyżsi zawodnicy. Jego kariera to opowieść o wybuchowym talencie ze złotej ery kickboxingu, spektakularnym wieczorze w Stambule, głośnym przejściu do UFC i pasmie kontuzji, które ostatecznie przerwały jego występy w mieszanych sztukach walki.

Od Schiedam do światowej czołówki

Gökhan Saki urodził się 18 października 1983 roku w Schiedam w Holandii, w rodzinie tureckich imigrantów pochodzących z regionu Kars. Ze sportami walki związał się jako dziesięciolatek i konsekwentnie piął się w górę – od holenderskich hal treningowych, przez tytuły mistrza Europy i świata w muay thai, aż po ścisłą czołówkę najsilniejszej organizacji kickbokserskiej swojej epoki. To zawodnik, którego kariera rozpięła się między dwiema wagami i dwiema dyscyplinami.

Turecko-holenderskie korzenie i początki treningu

Saki dorastał w Holandii, ale tureckie pochodzenie traktował jako znak rozpoznawczy przez całą karierę – stąd przydomek „Turkish Tyson”, nawiązujący zarówno do jego korzeni, jak i do ofensywnego, opartego na mocnych ciosach sierpowych stylu walki, budzącego skojarzenia z Mikiem Tysonem. Trening rozpoczął w wieku dziesięciu lat w szkole prowadzonej przez Jana Pasztjerika, gdzie szlifował podstawy przez blisko dekadę.

Drugi przydomek, „The Rebel” (Rebeliant), wziął się nie z trudnego charakteru, lecz z absolutnej gotowości do walki. Jak wspominał sam Saki, menedżer nadał mu go dlatego, że zawodnik bez wahania przyjmował każde starcie, także z dużo większymi rywalami, gdy ktoś wypadał w ostatniej chwili. Na zawodowstwo przeszedł już jako szesnastolatek z dość prozaicznego powodu – wśród amatorów zabrakło chętnych, by z nim walczyć.

Prawdziwy przełom przyszedł wraz z przejściem do renomowanej ekipy Golden Glory, jednej z najważniejszych kuźni talentów w holenderskim kickboxingu. Pracował tam pod okiem Cora Hemmersa, w otoczeniu ścisłej światowej elity. W 2012 roku Saki przeniósł się do słynnego Mike’s Gym Mike’a Passeniera – tej samej szkoły, którą rozsławił Badr Hari. To właśnie holenderska myśl szkoleniowa, oparta na długich kombinacjach ciosów i nieustannej presji, ukształtowała jego agresywny styl.

Droga przez K-1 i złotą erę kickboxingu

Saki wypłynął na szerokie wody w organizacji K-1 – najbardziej prestiżowej lidze kickboxingu tamtych lat. W 2006 roku dotarł do finału turnieju K-1 World Grand Prix w Amsterdamie, gdzie uległ przed czasem Szwajcarowi Bjornowi Bregy’emu. Dwa lata później sięgnął po zwycięstwo w regionalnym turnieju K-1 World Grand Prix na Hawajach, nokautując trzech rywali jednego wieczoru, a w finałowym turnieju ośmiu najlepszych zawodników wagi ciężkiej na świecie w Jokohamie dotarł do półfinału, przegrywając przez nokaut z Remym Bonjaskym.

Warto pamiętać, że Saki rywalizował w wadze ciężkiej (często wnosząc do ringu zaledwie 100 kg) z gigantami przewyższającymi go o głowę. To go wyróżniało – nadrabiał brak warunków fizycznych szybkością i mobilnością. W tym samym gronie walczyli wtedy zawodnicy pokroju Jérôme’a Le Bannera czy Semmy’ego Schilta, a Saki, mimo skromnej postury, potrafił bić się z tą elitą jak równy z równym.

FIG_01 // VISUAL_REF

Styl walki Gökhana Sakiego

Styl Sakiego można streścić jednym słowem – wybuchowość. Turek nie budował przewagi cierpliwie, runda po rundzie, lecz rzucał się do ataku od pierwszego gongu, zalewając rywala kaskadą ciosów wyrzucanych w oszałamiającym tempie. Ta dynamika czyniła go jednym z najbardziej widowiskowych zawodników swojej generacji, choć miała też swoją cenę.

Szybkość pięści i praca w kombinacjach

Znakiem firmowym Sakiego były błyskawiczne serie bokserskie. Potrafił wyprowadzić kilka uderzeń w czasie, w którym inni wykonywali jedno, a każdy z jego ciosów miał realną moc nokautującą. Tę przewagę szybkości uzupełniał ruchliwością i znakomitą pracą nóg, dzięki której wchodził w półdystans, zadawał kombinację i wychodził, zanim rywal zdążył odpowiedzieć.

Do technik pięściarskich dokładał solidną bazę z muay thai – dyscypliny, w której zdobywał mistrzowskie tytuły, zanim na dobre zdominował ring kickbokserski. Jego potężne niskie kopnięcia (low kicki) odbierały rywalom stabilność, a wysokie (high kicki) stanowiły groźne uzupełnienie ofensywy.

Mocne i słabe strony

Ten sam styl, który przynosił Sakiemu spektakularne nokauty, bywał również jego piętą achillesową. Napierając bez opamiętania, odsłaniał się na kontry, a morderczego tempa, jakie narzucał, często nie potrafił utrzymać przez pełny dystans. Rywale, którzy przetrwali początkową nawałnicę, mogli liczyć na to, że w późniejszych rundach Turek wyraźnie zwolni.

• Szybkość zadawania ciosów – wyprowadzał długie serie ciosów w tempie, za którym większość rywali po prostu nie nadążała.
• Siła rażenia w półdystansie – blisko sześćdziesiąt zwycięstw przed czasem to dowód, że każda z jego kombinacji mogła brutalnie zakończyć walkę.
• Agresja od pierwszej sekundy – narzucał warunki i zmuszał przeciwnika do defensywy, zanim ten zdążył wejść w odpowiedni rytm.
• Luki w obronie – huraganowy atak zostawiał dziury w gardzie, które z zimną krwią wykorzystywali najgroźniejsi nokauterzy.
• Kondycja na dystansie – narzucanie maksymalnego tempa od początku walki często wyczerpywało jego zapasy tlenowe w końcowych minutach pojedynku.

Najważniejsze walki Gökhana Sakiego

Kariera Sakiego to galeria widowiskowych starć, w których jego szybkość albo miażdżyła rywala, albo prowadziła do dramatycznych rozstrzygnięć. Trzy pojedynki definiują jego dorobek najlepiej – rozbicie Daniela Ghițy, mistrzowski wieczór w Stambule oraz bolesne lekcje od Verhoevena i Hariego.

Rozbicie Daniela Ghițy w Stambule

Jednym z najbardziej efektownych zwycięstw Sakiego był pojedynek z Danielem Ghițą podczas gali Glory 6 w Stambule w 2013 roku. Rumun uchodził za jednego z najgroźniejszych „ciężkich” świata i wielkiego specjalistę od potężnych kopnięć, jednak Saki całkowicie zdominował go boksersko. W drugiej rundzie posłał rywala dwukrotnie na deski, zmuszając sędziego do przerwania walki przez nokaut techniczny. Zwycięstwo odniesione przed własną, turecką publicznością miało dla niego wymiar szczególnie osobisty.

Tytuł Glory i makabryczna kontuzja Tyrone’a Sponga

Najważniejszy wieczór w karierze Sakiego przyszedł 12 kwietnia 2014 roku na gali Glory 15 w Stambule, gdzie rozegrano turniej o inauguracyjny pas mistrza świata Glory w wadze półciężkiej. Aby sięgnąć po koronę, Turek musiał wygrać dwie walki jednego wieczoru. W półfinale zmierzył się z Australijczykiem Nathanem Corbettem – pojedynek zakończył się w pierwszej rundzie przez nokaut techniczny po urazie ucha rywala.

W finale czekał niepokonany od dawna Tyrone Spong, wchodzący do ringu z imponującym bilansem i opinią jednego z najlepszych zawodników wagi półciężkiej na świecie. Starcie rozstrzygnęło się jednak w dramatycznych okolicznościach już w pierwszej rundzie – Spong wyprowadził niskie kopnięcie, które Saki zablokował kolanem, a piszczel Holendra surinamskiego pochodzenia makabrycznie złamała się wpół, uniemożliwiając mu kontynuowanie walki. Saki wygrał przez TKO i został pierwszym w historii mistrzem Glory wagi półciężkiej. Był to szczyt jego kickbokserskiej kariery.

Porażki z Verhoevenem i Harim

Droga Sakiego nie składała się z samych triumfów. W 2013 roku, podczas turnieju wagi ciężkiej na gali Glory 11 w Chicago, przegrał w półfinale po niezwykle wyrównanej walce (większościową decyzją sędziów) z Rico Verhoevenem, późniejszym wieloletnim dominatorem tej dywizji. Kluczowy dla losów pojedynku okazał się dyskusyjny nokdaun z pierwszej rundy.

Wcześniej, w 2012 roku na gali It’s Showtime 55 w Leeuwarden, doszło do głośnego starcia z Badrem Harim. Marokańczyk z Amsterdamu, dysponujący jednym z najgroźniejszych ciosów w historii dyscypliny, posłał Sakiego na deski potężnym prawym podbródkowym, zmuszając sędziego do natychmiastowego przerwania walki w pierwszej rundzie. Była to jedna z najdotkliwszych porażek w karierze Turka.

Najlepszym świadectwem jego żelaznego charakteru pozostaje jednak turniej K-1 World Grand Prix z 2010 roku. Saki złamał w ćwierćfinale prawą rękę, a mimo to wyszedł do półfinału z gigantycznym Alistairem Overeemem i przegrał dopiero po potężnym kopnięciu w kontuzjowaną kończynę. „Ciężka praca zawsze wygrywa z talentem” – powtarzał w wywiadach, i to podejście, a nie same warunki fizyczne, napędzało całą jego karierę.

◆ POLECANY PRODUKTWARHOUSE.PL

Venum

Venum Tarcze Pao Tajskie Giant Kicks Pads (2 szt.)

459 PLN

Para tarcz pao do treningu kopnięć i kolan — podstawowe narzędzie pracy w kickboxingu i muay thai.

Sprawdź WarHouse →

Bilans i tytuły Sakiego

Sylwetkę Sakiego najlepiej podsumowują liczby – od parametrów fizycznych po imponujący wskaźnik zwycięstw przed czasem. Poniższe dane opisują jego pełną karierę kickbokserską oraz kluczowe tytuły.

Uwagę zwraca przede wszystkim statystyka nokautów – niemal 60 zwycięstw przed czasem plasuje Sakiego w ścisłej elicie zawodników kończących walki, zwłaszcza jak na kogoś, kto masą i wzrostem rzadko dorównywał rywalom. Poniższe zestawienie zbiera jego najważniejsze pojedynki.

Zestawienie doskonale obrazuje kluczowy rys jego kariery – Saki potrafił rozbić najgroźniejszych przeciwników, ale jego otwarta garda bywała podatna na mocne uderzenia. Po zdobyciu pasa Glory nie zdołał go obronić i w lipcu 2015 roku został pozbawiony tytułu z powodu bezczynności, powoli kierując swój wzrok w stronę MMA.

Epizod w UFC i przejście do MMA

Zwieńczeniem bogatej kariery miało być spektakularne przejście do największej organizacji mieszanych sztuk walki na świecie. Podpisanie kontraktu z UFC było głośnym wydarzeniem w środowisku – oto jeden z najszybszych uderzaczy na świecie miał sprawdzić swoje umiejętności w oktagonie (wcześniej, w 2004 roku, zaliczył tylko jeden, przegrany pojedynek w formule MMA). Debiut przerósł oczekiwania, ale dalsza droga okazała się brutalną weryfikacją.

Fenomenalny debiut w Saitamie

Saki zadebiutował w UFC 23 września 2017 roku podczas gali w japońskiej Saitamie, mierząc się z Brazylijczykiem Henrique da Silvą. Turek pokazał dokładnie to, z czego słynął w ringu kickbokserskim. Zalał rywala seriami ciosów, świetnie bronił prób sprowadzeń i pod koniec pierwszej rundy potężnym lewym sierpowym ciężko znokautował Brazylijczyka. Otrzymał za to bonus za najlepszy występ wieczoru, udowadniając, że jego stójka doskonale sprawdza się w małych rękawicach. Był to idealny start, który rozbudził nadzieje fanów sportów walki.

Bolesne zderzenie z rzeczywistością i koniec przygody z klatką

Rzeczywistość szybko jednak zweryfikowała mistrzowskie plany. Kolejny pojedynek Saki stoczył 7 lipca 2018 roku na prestiżowej gali UFC 226, gdzie zmierzył się z uchodzącym za świetnego uderzacza Khalilem Rountree Jr. Tym razem to Turek nadział się na potężną kontrę (lewy prosty) i przegrał przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie.

Po tej walce jego przygoda z oktagonem praktycznie się zakończyła. Nawracające, ciężkie kontuzje uniemożliwiały kolejne starty. W lutym 2021 roku Saki został oficjalnie zwolniony z UFC; sam zresztą poprosił o rozwiązanie kontraktu, wskazując na urazy odniesione na treningach jako główny powód.

Nie oznaczało to jednak całkowitego pożegnania ze sportami walki. Jeszcze w październiku 2021 roku Turek wrócił do korzeni, podpisując kontrakt na jedną walkę z Glory i pokonując Jamesa McSweeneya przez nokaut w drugiej rundzie na gali Glory Collision 3. Ten epizodyczny powrót przypomniał kibicom, że nawet po latach przerwy jego pięści wciąż zachowały część dawnej magii – tej samej, która czyniła go jednym z najbardziej elektryzujących zawodników złotej ery kickboxingu.

Gökhan Saki – najczęściej zadawane pytania