Joshua Van – mistrz UFC, który pas wywalczył w 26 sekund, ale wciąż musi coś udowodnić

6 grudnia 2025 roku w T-Mobile Arenie w Las Vegas Joshua Van przechwytuje wysokie kopnięcie Alexandre’a Pantoi i przechodzi do obalenia. Dwadzieścia sześć sekund po gongu Brazylijczyk skręca się w powietrzu, upada na własne przedramię, a sędzia przerywa walkę. Nowym mistrzem wagi muszej UFC zostaje dwudziestoczteroletni chłopak, który jako dziecko uciekł z Mjanmy przez Malezję do Houston. Zamiast owacji usłyszał jednak pytanie, które ciągnie się za nim do dziś – czy on w ogóle wygrał tę walkę?

Kim jest Joshua Van?

W dokumentach widnieje jako Joshua Van Bawi Thawng. Zanim trafił do oktagonu, przeszedł drogę, która z zawodowym sportem nie miała nic wspólnego.

Hakha i ucieczka z Mjanmy

Urodził się 10 października 2001 roku w Hakha, stolicy stanu Czin w północno-zachodniej Mjanmie. Jest jednym z pięciorga rodzeństwa. Należy do ludu Czinów, mniejszości etnicznej zamieszkującej stan Czin i w większości wyznającej chrześcijaństwo. Pod rządami birmańskiej junty społeczność ta przez lata mierzyła się z prześladowaniami religijnymi i pracą przymusową.

Kiedy Van miał dziesięć lat, rodzina uciekła do Malezji i spędziła tam dwa lata w obozie dla uchodźców. W 2013 roku trafiła w ramach programu przesiedleń do Stanów Zjednoczonych i osiadła w Houston w Teksasie. Ojciec zawodnika zmarł w 2017 roku. Do dziś Van mieszka z matką i otwarcie mówi o swojej wierze – jest praktykującym chrześcijaninem.

Bruce Lee, YouTube i sala w Houston

Nie wychował się w klubie zapaśniczym ani w rodzinie z tradycjami sportów walki. Do MMA trafił przez filmy z Bruce’em Lee i nagrania w internecie. Zaczynał od boksu, potem doszła reszta dyscyplin. Trenuje w 4oz. Fight Club w Houston pod okiem Daniela Pinedy, a w brazylijskim jiu-jitsu ma niebieski pas – co przy jego pozycji w rankingu bywa przypominane przez rywali.

Mierzy 165 centymetrów, a zasięg jego ramion jest dokładnie taki sam – nawet w wadze muszej nie ma więc przewagi warunków fizycznych. Wszystko, co osiągnął, zbudował na tempie i wolumenie ciosów.

FIG_01 // VISUAL_REF

Fury FC i najkrótsza droga do oktagonu

Zawodowo debiutował w 2021 roku i przez półtora roku walczył wyłącznie w teksańskiej organizacji Fury Fighting Championship. Zbudował tam bilans 7-1 i w grudniu 2022 roku sięgnął po pas wagi muszej federacji, poddając Clevelanda McLeana duszeniem zza pleców.

Do UFC trafił jako pierwszy zawodnik z Mjanmy w historii organizacji. Zadebiutował 24 czerwca 2023 roku, wygrywając niejednogłośną decyzją ze Zhalgasem Zhumagulovem. Potem poszło szybko:

• 11 listopada 2023, UFC 295 – wygrana przez jednogłośną decyzję z Kevinem Borjasem
• 13 stycznia 2024, UFC Fight Night 234 – TKO w drugiej rundzie z Felipe Bunesem
• 14 września 2024, UFC 306 – wygrana przez jednogłośną decyzję z Édgarem Cháirezem
• 7 grudnia 2024, UFC 310 – wygrana przez jednogłośną decyzję z Codym Durdenem
• 8 marca 2025, UFC 313 – wygrana przez jednogłośną decyzję z Reiem Tsuruyą

Pięć zwycięstw w niespełna półtora roku, w wieku, w którym większość zawodników dopiero wchodzi do organizacji. W wadze muszej – dywizji, którą UFC kilka razy rozważało zamknąć – taka częstotliwość startów wyróżniała go na tle rywali.

Drogę z Hakhy do oktagonu UFC pokazała w sierpniu 2026 roku organizacja w odcinku cyklu „Becoming a Fighter”, w którym zawodnik opowiada o dzieciństwie, przeprowadzkach i początkach treningów w Teksasie.

Nokaut, po którym wszystko się zmieniło

W tej serii jest jedna wyrwa. Trzynastego lipca 2024 roku, na gali UFC on ESPN 59, Charles Johnson znokautował Vana ciosami dwadzieścia sekund po rozpoczęciu trzeciej rundy. Do dziś to jego jedyna porażka w oktagonie i jedna z dwóch w całej karierze – drugą, przez poddanie (duszenie zza pleców), poniósł jeszcze w Fury FC w 2021 roku.

Van wielokrotnie wracał do tego wieczoru w wywiadach jako do momentu przełomu w przygotowaniach. Bilans po tej walce mówi sam za siebie: siedem zwycięstw z rzędu, w tym pas mistrzowski i jedna skuteczna obrona.

Z gaży za jedną z tych walk – zwycięstwo nad Bruno Silvą na UFC 316 w czerwcu 2025 roku – kupił matce dom w Houston.

Walka z Royvalem i rekord, którego nikt się nie spodziewał

Dwudziestego ósmego czerwca 2025 roku Manel Kape wypadł z karty UFC 317 ze złamaną stopą. Van wszedł na zastępstwo do walki z Brandonem Royvalem na niespełna trzy tygodnie przed galą, awansując z pozycji zmiennika do pojedynku z zawodnikiem z czołowej trójki dywizji.

Wygrał przez jednogłośną decyzję, a starcie nagrodzono bonusem za walkę wieczoru. Obaj zawodnicy zadali łącznie 419 znaczących ciosów – to rekord UFC dla pojedynku trzyrundowego i najwyższy wynik w historii wagi muszej. Kilka redakcji uznało tę walkę za najlepszą w całym 2025 roku.

Po tej walce przestano widzieć w Vanie jedynie perspektywicznego zawodnika, a zaczęto traktować go jak pretendenta do pasa. Sherdog przyznał mu tytuł zawodnika roku 2025, ESPN i MMA Junkie – nagrody dla objawienia sezonu.

Dwadzieścia sześć sekund, które podzieliły kibiców

Szansę na pas dostał na gali UFC 323, w drugiej walce wieczoru poprzedzającej rewanż Meraba Dvalishviliego z Petrem Yanem. Pojedynek skończył się, zanim ktokolwiek zdążył się rozgrzać.

Van został przy okazji drugim urodzonym w Azji mistrzem UFC wśród mężczyzn. Problem w tym, że pas przeszedł z rąk do rąk bez wymiany ciosów, a Pantoja od początku podważa sposób, w jaki zapamiętano tamten wieczór. „Po męsku – nie sądzę, żeby mnie pokonał” – powiedział w sierpniu 2026 roku, zapowiadając rewanż.

◆ POLECANY PRODUKTWARHOUSE.PL

Venum

Venum Light Focus Mitts — łapy bokserskie

229 PLN

Lekkie łapy o małej powierzchni, pod szybkie serie i pracę nad celnością. Konstrukcja do wysokiego tempa na tarczach, nie do pojedynczych mocnych uderzeń.

Sprawdź WarHouse →

Odpowiedź, której od niego wymagano

Pierwszą obronę zaplanowano na 11 kwietnia 2026 roku, ale uraz kolana mistrza przesunął ją o miesiąc. Ostatecznie Van zmierzył się z Tatsuro Tairą 9 maja 2026 roku na gali UFC 328 w Prudential Center w Newark.

Japończyk robił dokładnie to, czego można się było spodziewać po zawodniku z jego profilem – obalał i kontrolował z góry. Van wstawał, wygrywał wymiany stójkowe, pod koniec drugiej rundy posłał rywala na matę prawym prostym, a w trzeciej rozbijał go kombinacjami ciosów. Czwartą rundę przegrał, bo znów wylądował na plecach.

W piątej odsłonie skończył walkę przed czasem. Po obronie kolejnego obalenia trafił podbródkowymi, dołożył kopnięcie i cios na korpus, po czym przeniósł atak na głowę – sędzia przerwał pojedynek w 1:32. W statystykach znaczących ciosów wygrał stosunkiem 131 do 55, a na dwadzieścia jeden prób obalenia Japończyk sfinalizował osiem. Pojedynek nagrodzono bonusem, a redakcje branżowe uznały go za najlepszy w pierwszej połowie 2026 roku.

Waga musza – dywizja, która przez lata wisiała na włosku

Kategoria do 56,7 kilograma powstała w UFC w 2012 roku i od początku nie miała łatwo. Zarzucano jej brak nokautów i głośnych nazwisk, a pod koniec 2018 roku organizacja zwolniła kilkunastu zawodników tej wagi, co uruchomiło spekulacje o jej likwidacji. Ostatecznie dywizja przetrwała i dziś należy do najbardziej widowiskowych w całej organizacji.

Lista jej mistrzów jest krótka:

• Demetrious Johnson (2012–2018) – jedenaście obron tytułu z rzędu, rekord organizacji w jednej kategorii wagowej
• Henry Cejudo (2018–2019) – odebrał pas Johnsonowi, po czym porzucił dywizję dla wagi koguciej
• Deiveson Figueiredo i Brandon Moreno (2020–2023) – cztery pojedynki między sobą, w tym jeden remis i dwie zmiany posiadacza pasa
• Alexandre Pantoja (2023–2025) – cztery skuteczne obrony przed urazem w walce z Vanem
• Joshua Van (od 2025) – jedna obrona, druga zaplanowana na wrzesień 2026

Wśród nich Henry Cejudo jest jedynym, który przyszedł do MMA ze złotym medalem olimpijskim. Van jest jedynym, który przyszedł tu z obozu dla uchodźców.

Liczby, które robią z niego wyjątek

Van nie jest zawodnikiem z pojedynczym, nokautującym ciosem. Wygrywa presją i wolumenem uderzeń narzucanym na dystansie pięciu rund – i to widać w zestawieniach dywizji.

Dla porównania Demetrious Johnson, uznawany za najlepszego zawodnika wagi muszej w historii, budował przewagę wszechstronnością i płynnymi przejściami między płaszczyznami walki. Van stawia na jedno – uderza więcej i celniej niż ktokolwiek w dywizji, licząc, że rywal pęknie pierwszy.

UFC 331 i rewanż, który ma zamknąć temat

Dziewiętnastego września 2026 roku w Crypto.com Arena w Los Angeles Van po raz drugi zmierzy się z Pantoją. Dla Brazylijczyka to szansa, by zostać trzecim zawodnikiem w historii dywizji, który odzyskał pas – po Brandonie Moreno i Deivesonie Figueiredo. Trzydziestosześciolatek ma bilans 30-6 i cztery udane obrony tytułu na koncie.

Stawka jest większa niż sam pas. Van musi udowodnić, że pierwsza walka nie była wypadkiem przy pracy, a jego dotychczasowa passa to nie zbieg okoliczności. Kursy bukmacherskie pokazują, jak bardzo to starcie jest wyrównane – notowania obu zawodników są zbliżone, a część bukmacherów faworyzuje starszego pretendenta, mimo że po drugiej stronie stoi urzędujący mistrz.

W drugiej walce wieczoru tej samej gali wystąpi Arman Tsarukyan, który zmierzy się z Mauricio Ruffym w pojedynku o pozycję głównego pretendenta wagi lekkiej.

Van ma dwadzieścia pięć lat, jeden pas i jedno pytanie do zamknięcia. Zwycięstwo przed czasem zamknęłoby dyskusję o tamtych dwudziestu sześciu sekundach szybciej niż jakikolwiek wywiad.

Joshua Van – najczęściej zadawane pytania

Źródła