27 maja 2017 roku na Stadionie Narodowym Marcin Różalski potrzebował 16 sekund, żeby znokautować mistrza KSW wagi ciężkiej Fernanda Rodriguesa Jr. Kilka minut później oznajmił, że pas go nie interesuje, a w lipcu oddał go do rąk współwłaściciela organizacji. Taki właśnie jest „Różal” – dwukrotny mistrz świata w kickboxingu w formule K-1, który w MMA poddał Mariusza Pudzianowskiego, walczył na gołe pięści z Joshem Barnettem, a dochód z ostatniej walki przeznaczył na schronisko dla zwierząt. W grudniu 2025 roku, mając 47 lat, wrócił na jeden wieczór do KSW.
Kim jest Marcin Różalski
Różalski to zawodnik, który przeszedł wszystkie formuły sportów walki uderzanych – od boksu tajskiego i K-1, przez boks i MMA, po walki na gołe pięści. Jego znakiem rozpoznawczym stały się tatuaże, broda i bezkompromisowy styl, także poza ringiem.
Płock i kickboxing
Urodził się 29 lipca 1978 roku w Płocku. Jako amator sześć razy zdobył mistrzostwo Polski w kickboxingu i był wicemistrzem Europy. W czerwcu 2002 roku w rodzinnym mieście stoczył jedyną w karierze zawodową walkę bokserską, wygrywając przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie z Pawłem Newazilem.
Styl walki
Różalski walczył w wadze ciężkiej, przy masie ok. 115 kilogramów. Jego bronią były ciężkie ciosy sierpowe i kopnięcia, wyniesione z K-1 i muay thai. W MMA nigdy nie stał się specjalistą od walki w parterze, ale potrafił zaskoczyć – dwukrotnie wygrał przez poddanie.

Mistrz świata w formule K-1
W 2004 roku rozpoczął zawodowe starty w K-1. Szybko zmierzył się z czołówką – w 2004 roku w Paryżu przegrał przez techniczny nokaut z Cheickiem Kongo, późniejszym zawodnikiem UFC.
ISKA i WKA
Pierwszy tytuł zdobył w 2005 roku, gdy nokautując w drugiej rundzie Krzysztofa Misiaczyka, został zawodowym mistrzem Polski w boksie tajskim. Potem przyszły tytuły międzynarodowe:
- 3 marca 2007, Płock – mistrzostwo świata ISKA w formule K-1 po technicznym nokaucie na Yahyi Gülayu,
- 8 marca 2008, Płock – mistrzostwo świata WKA w formule K-1 w wadze superciężkiej, po pięciorundowym zwycięstwie na punkty nad broniącym tytułu Mitatem Tahirsylajem ze Szwajcarii,
- maj 2009, Łódź – ćwierćfinał turnieju K-1 World Grand Prix, w którym znokautował Koreańczyka Yong-soo Parka, ale z półfinału wycofała go kontuzja ręki.
Saleta, Roufus i Grand Prix Polski
W lutym 2005 roku przegrał na punkty z Przemysławem Saletą. Rok później wygrał drugą edycję Grand Prix Polski K-1, pokonując wszystkich rywali przed czasem, i dotarł do finału europejskiej ligi K-1 w Budapeszcie – w finale nie wystąpił z powodu kontuzji z półfinału. W maju 2006 roku pokonał na punkty Amerykanina Ricka Roufusa, jedną z legend amerykańskiego kickboxingu.
KSW i pas w 16 sekund
W listopadzie 2010 roku podpisał kontrakt z KSW na walki w formule MMA. Zadebiutował w marcu 2011 roku, wygrywając z Marcinem Bartkiewiczem po przerwaniu pojedynku z powodu rozcięcia na głowie rywala.
Pudzianowski poddany gilotyną
Kariera w MMA była nierówna. Przegrał z Holendrem Valentijnem Overeemem (który zastąpił kontuzjowanego Jérôme’a Le Bannera), z Rosjaninem Salimgiriejem Rasułowem we Władywostoku, z Australijczykiem Peterem Grahamem i Anglikiem Jamesem McSweeneyem. Wygrywał za to walki, które przyciągały największą publiczność.
27 maja 2016 roku na gali KSW 35 w Trójmieście zmierzył się z byłym strongmanem Mariuszem Pudzianowskim. Kickbokser, od którego oczekiwano walki w stójce, poddał Pudzianowskiego duszeniem gilotynowym w drugiej rundzie i dostał drugi w karierze bonus za poddanie wieczoru. Pierwszy zdobył w 2013 roku, dusząc zza pleców Pawła Słowińskiego.
Poniższa tabela zbiera jego walki MMA w KSW i poza nią.
| Data | Gala | Rywal | Wynik |
|---|---|---|---|
| 19.03.2011 | KSW 15 | Marcin Bartkiewicz | wygrana, TKO (rozcięcie) |
| 21.05.2011 | KSW 16 | Siergiej Szemietow | wygrana, TKO (kontuzja ręki rywala) |
| 25.02.2012 | KSW 18 | Valentijn Overeem | porażka, poddanie (klucz na stopę) |
| 26.05.2012 | Draka 7 (Władywostok) | Salimgiriej Rasułow | porażka, decyzja |
| 15.09.2012 | KSW 20 | Rodney Glunder | wygrana, decyzja |
| 28.09.2013 | KSW 24 | Paweł Słowiński | wygrana, poddanie |
| 22.03.2014 | KSW 26 | Nick Rossborough | wygrana, TKO |
| 04.10.2014 | KSW 28 | Peter Graham | porażka, kontuzja kolana |
| 31.10.2015 | KSW 32 | James McSweeney | porażka, poddanie |
| 27.05.2016 | KSW 35 | Mariusz Pudzianowski | wygrana, gilotyna w 2. rundzie |
| 27.05.2017 | KSW 39 | Fernando Rodrigues Jr. | wygrana, KO po 16 sekundach – pas KSW |
Rodrigues na Stadionie Narodowym
Rok później, na gali KSW 39 na Stadionie Narodowym, zmierzył się z mistrzem wagi ciężkiej Fernandem Rodriguesem Jr. Znokautował Brazylijczyka lewym i prawym sierpowym po 16 sekundach. Jak przyznał później, akcja była trenowana specjalnie z myślą o tym rywalu.
Pas, którego nie chciał: zaraz po zwycięstwie Różalski ogłosił, że zwakuje tytuł, bo pasy go nie interesują. Oficjalnie zrobił to w lipcu 2017 roku, wręczając pas Maciejowi Kawulskiemu, współwłaścicielowi KSW.
Nokaut stał się jednym z najpopularniejszych nagrań w historii KSW – oficjalny zapis walki na kanale organizacji obejrzano ponad pięć milionów razy.
Po KSW – gołe pięści, Wach i powrót
W listopadzie 2017 roku Różalski rozstał się z KSW i wrócił do kickboxingu. W kwietniu 2018 roku, na gali DSF Kickboxing Challenge, zrewanżował się Peterowi Grahamowi za porażkę sprzed czterech lat. 1 marca 2019 roku ogłosił zakończenie kariery.
Josh Barnett i Genesis
Na emeryturze nie wytrzymał długo. 23 października 2020 roku na pierwszej gali organizacji Genesis stoczył walkę na gołe pięści, z dopuszczalnymi uderzeniami łokciami, z Joshem Barnettem, byłym mistrzem UFC wagi ciężkiej. Przegrał, bo nie był w stanie wyjść do trzeciej rundy.
W czerwcu 2022 roku na gali KSW 71 przegrał walkę na zasadach K-1 w małych rękawicach z Holendrem Errolem Zimmermanem – przez techniczny nokaut po czterech nokdaunach w drugiej rundzie.
Remis z Wachem i walka dla Różalandu
11 października 2024 roku, w walce wieczoru gali Strike King 3 w Piotrkowie Trybunalskim, zmierzył się z bokserem Mariuszem Wachem. Sędziowie orzekli remis, a Różalski po walce ponownie ogłosił koniec kariery.
Wrócił jeszcze raz, niespodziewanie. 20 grudnia 2025 roku na gali KSW 113 w łódzkiej Atlas Arenie stoczył charytatywną walkę na zasadach K-1 z Chorwatem Stjepanem Bekavcem – ofertę przyjął cztery dni przed galą. Przegrał przez nokaut lewym sierpowym w pierwszej rundzie. Cały dochód z walki trafił na Różaland, miejsce, w którym Różalski mieszka i opiekuje się zwierzętami – zbiera m.in. pieniądze na ziemię dla koni.
Po walce z Bekavcem mówił, że w MMA już nie wystąpi, ale nie wyklucza dobrej sportowej oferty w K-1, boksie czy walce na gołe pięści. Jego bilans w kickboxingu to 22 zwycięstwa, 10 porażek i 2 remisy, a w MMA – 7 zwycięstw i 4 porażki.
Marcin Różalski – najczęściej zadawane pytania
Dlaczego Różalski oddał pas KSW?
Tuż po zdobyciu pasa wagi ciężkiej, 27 maja 2017 roku na KSW 39, oświadczył, że tytuły go nie interesują. W lipcu 2017 roku oficjalnie zwakował pas, wręczając go Maciejowi Kawulskiemu, współwłaścicielowi KSW. W listopadzie tego samego roku rozstał się z organizacją.
Jak Różalski pokonał Pudzianowskiego?
Przez poddanie duszeniem gilotynowym w drugiej rundzie, na gali KSW 35 w Trójmieście 27 maja 2016 roku. Było to zaskoczenie, bo Różalski, wywodzący się z kickboxingu, rzadko wygrywał w parterze. Za ten pojedynek dostał bonus za poddanie wieczoru.
Kto wygrał walkę Różalski – Wach?
Nikt – walka zakończyła się remisem. Odbyła się 11 października 2024 roku jako walka wieczoru gali Strike King 3 w Piotrkowie Trybunalskim, w wadze open. Po niej Różalski ogłosił koniec kariery, z której wrócił jeszcze na jedną walkę w grudniu 2025 roku.
Czym jest Różaland?
To miejsce, w którym Marcin Różalski mieszka i opiekuje się dużą liczbą zwierząt. Cały dochód z walki ze Stjepanem Bekavcem na gali KSW 113 w grudniu 2025 roku przeznaczył na Różaland, m.in. na zakup ziemi dla koni.
Jakie tytuły zdobył Różalski w kickboxingu?
Dwa zawodowe mistrzostwa świata w formule K-1: ISKA w 2007 roku i WKA w 2008 roku, oba wywalczone w Płocku. Był też zawodowym mistrzem Polski w boksie tajskim, zwycięzcą Grand Prix Polski K-1 w 2006 roku i ćwierćfinalistą K-1 World Grand Prix w Łodzi w 2009 roku.






