Mauricio Shogun Rua – legenda PRIDE i mistrz UFC LHW, klasa 2024 Hall of Fame

Mauricio „Shogun” Rua, urodzony 25 listopada 1981 roku w Kurytybie (Curitibie) w Brazylii, to jedna z najbardziej szanowanych postaci w historii mieszanych sztuk walki (MMA) oraz członek Galerii Sław UFC (rocznik 2024). Jest zwycięzcą legendarnego turnieju PRIDE Middleweight Grand Prix z 2005 roku (w japońskiej organizacji kategoria średnia odpowiadała dzisiejszej wadze półciężkiej do 93 kg) oraz mistrzem UFC w wadze półciężkiej z 2010 roku, który zdobył pas po spektakularnym nokaucie na Lyoto Machidzie podczas gali UFC 113. Jako weteran 42 profesjonalnych pojedynków z bilansem 27-14-1 i ponaddwudziestoletnią karierą zawodową, Shogun jest zaledwie drugim w historii zawodnikiem, który zdobył mistrzowskie pasy zarówno w PRIDE, jak i w UFC (pierwszym był Mark Coleman). W jego sportowym dorobku znajdują się zwycięstwa nad pięcioma członkami Galerii Sław UFC: Quintonem „Rampage” Jacksonem, Markiem Colemanem, Chuckiem Liddellem, Kevinem Randlemanem i Forrestem Griffinem. Karierę zakończył 21 stycznia 2023 roku po walce z Ihorem Potierią na gali UFC 283 w rodzinnym Rio de Janeiro.

Z Curitiby do Chute Boxe i pierwsze walki w PRIDE

Mauricio dorastał w Kurytybie razem ze swoim starszym bratem Murilo (znanym jako „Ninja”), który również odnosił sukcesy w zawodowym MMA. Obaj bracia trenowali muay thai i brazylijskie jiu-jitsu w słynnym na cały świat klubie Chute Boxe pod okiem trenera Rudimara Fedrigo – jednego z głównych architektów niezwykle agresywnego, brazylijskiego stylu walki lat 90.

Klub Chute Boxe i przydomek Shogun

Przydomek „Shogun” zyskał w klubie Chute Boxe od klubowych kolegów, którzy uważali, że Mauricio walczy z agresją i niezłomnością japońskiego shoguna. Sam zawodnik zaakceptował ten pseudonim ze względu na swoją fascynację japońską kulturą wojskową. W czasach, gdy zawodnicy Chute Boxe nosili głównie mroczne portugalskie lub anglojęzyczne pseudonimy, japoński „Shogun” mocno się wyróżniał.

W 2002 roku, w wieku 21 lat, Mauricio zadebiutował w profesjonalnym MMA na lokalnych galach w Brazylii. Swoje pierwsze pojedynki wygrywał błyskawicznie, głównie przez techniczne nokauty po morderczych ciosach i kopnięciach z klinczu tajskiego. Reputacja brutalnego uderzacza szybko przyciągnęła uwagę skautów PRIDE Fighting Championships – japońskiej organizacji, która była wówczas absolutnym hegemonem i najbardziej prestiżową ligą w światowym MMA.

Debiut w PRIDE i wczesne potknięcie

Zanim jednak Shogun podbił Japonię, musiał przełknąć gorycz porażki. Pierwszą przegraną w karierze poniósł we wrześniu 2003 roku na gali IFC w Stanach Zjednoczonych, gdzie poddał go doświadczony rodak, Renato „Babalu” Sobral. Ta lekcja pokory zaprocentowała. Shogun zadebiutował w organizacji PRIDE w październiku 2003 r., pokonując Akirę Shojiego. Od tego momentu przez cztery kolejne lata pozostawał w ringu japońskiej organizacji zawodnikiem niepokonanym.

FIG_01 // VISUAL_REF

PRIDE 2005 Middleweight Grand Prix – historyczny turniej

Rok 2005 był absolutnym punktem zwrotnym w karierze Shoguna. PRIDE zorganizowało wówczas Middleweight Grand Prix – prestiżowy turniej z udziałem 16 najlepszych na świecie zawodników wagi półciężkiej (do 93 kg). Młody Mauricio nie był początkowo faworytem – przedturniejowe zestawienia wskazywały na zwycięstwo jego klubowego kolegi Wanderleia Silvy, Quintona Jacksona lub Ricardo Arony.

Etap eliminacji i droga do finału – nokauty na Jacksonie i Overeemie

W pierwszej rundzie turnieju (23 kwietnia 2005 roku) Shogun zdemolował faworyzowanego Quintona „Rampage’a” Jacksona, wygrywając przez TKO już w pierwszej odsłonie. W ćwierćfinale, który odbył się w czerwcu, zmierzył się z Antonio Rogerio Nogueirą – wybitnym brazylijskim grapplerem – i wygrał przez jednogłośną decyzję sędziów po jednej z najpiękniejszych walk w historii tego sportu.

W półfinale (28 sierpnia 2005 roku) Shogun stanął naprzeciwko potężnego holenderskiego uderzacza, Alistaira Overeema. Mimo początkowych problemów, Brazylijczyk obalił Holendra i znokautował go ciosami w parterze w pierwszej rundzie.

Finał z Ricardo Aroną i pas Grand Prix

Wielki finał Grand Prix odbył się tej samej nocy, zaledwie kilka godzin po wygranym półfinale, w legendarnej Saitama Super Arena. Shogun zmierzył się z Ricardo Aroną (znanym jako „Brazylijski Tygrys”), który we własnym półfinale niespodziewanie wyeliminował wielkiego Wanderleia Silvy. W trakcie walki Arona próbował założyć technikę kończącą, ale Rua wykonał potężny rzut (slam), uwalniając się z zagrożenia. Ostatecznie Shogun znokautował rywala ciosami młotkowymi w zaledwie 2 minuty i 54 sekundy, zdobywając mistrzowski pas PRIDE Grand Prix w wieku 23 lat.

Triumf w tym morderczym turnieju jest do dziś uznawany za jedno z największych osiągnięć w historii MMA – Shogun musiał rozprawić się z elitą światowej wagi półciężkiej w odstępie zaledwie kilku miesięcy. To historyczne zwycięstwo wywindowało go na 1. miejsce w globalnych rankingach dywizji do 93 kg.

Era PRIDE i wczesne UFC – epickie nokauty na legendach

Po zdobyciu pasa Grand Prix Shogun kontynuował starty w PRIDE aż do wykupienia organizacji przez firmę Zuffa (właściciela UFC) w 2007 roku. Jego japoński bilans wyniósł ostatecznie 12-1. Na szczególną uwagę zasługują jego pojedynki z przyszłymi członkami Galerii Sław UFC.

Zwycięstwa nad Markiem Colemanem i Chuckiem Liddellem

W 2006 roku Shogun zmierzył się w ringu PRIDE z Markiem Colemanem, jednak walka zakończyła się niezwykle niefortunnie – Brazylijczyk doznał koszmarnego złamania ręki przy próbie amortyzacji upadku po obaleniu. Shogun zrewanżował się Amerykaninowi kilka lat później, już w oktagonie UFC (w 2009 roku na gali UFC 93), pokonując legendarnego zapaśnika przez TKO w trzeciej rundzie.

Drugi słynny nokaut na członku Hall of Fame miał miejsce krótko po rewanżu z Colemanem. W kwietniu 2009 roku, na gali UFC 97, Shogun brutalnie znokautował w pierwszej rundzie Chucka Liddella – byłą ikonę amerykańskiego MMA, absolutnego dominatora klatki w poprzednich latach. Te efektowne zwycięstwa ugruntowały pozycję Shoguna jako bezlitosnego „pogromcy legend”.

Dwukrotne starcie z Alistairem Overeemem

W czasach świetności japońskiej organizacji Shogun walczył z Alistairem Overeemem dwukrotnie. W obu starciach pod szyldem PRIDE to Brazylijczyk odnosił zwycięstwa przez KO/TKO w pierwszych rundach. Pokonanie potężnego Holendra, który później wygrał turniej K-1 World Grand Prix i zdobył pas Strikeforce, budziło w środowisku ogromny respekt.

Przejście do UFC w 2007 r. i porażka z Forrestem Griffinem

Po likwidacji PRIDE FC organizacja UFC przejęła kontrakty większości globalnych gwiazd. Oczekiwania wobec przybycia „zabójcy z Kurytyby” były gigantyczne. Pierwsza walka Brazylijczyka w nowym środowisku odbyła się 21 września 2007 roku na gali UFC 76 w Las Vegas. Jego przeciwnikiem był Forrest Griffin (który wkrótce potem miał zostać mistrzem tej dywizji).

Niespodziewana porażka na start

Wielu ekspertów uważało walkę Shogun vs Griffin za formalność i łatwe zwycięstwo dla utalentowanego Brazylijczyka. Shogun miał jednak wyraźne problemy z wydolnością, źle ocenił dystans w nowym dla siebie środowisku (oktagon z siatką zamiast ringu) i w trzeciej rundzie został zmuszony do odklepania duszenia zza pleców (ang. rear-naked choke). Była to jego pierwsza porażka od 2006 roku, która mocno nadszarpnęła jego reputację za oceanem. Aby wrócić na szczyt, musiał przebudować m.in. swój sztab szkoleniowy (wkrótce założył własny obóz Universidade da Luta).

UFC 113 – pas wagi półciężkiej UFC po KO na Lyoto Machidzie

Po odbudowaniu swojej pozycji dzięki dwóm cennym nokautom (na Colemanie i Liddellu), Shogun otrzymał szansę walki o mistrzostwo. Do mistrzowskiego starcia doszło na gali UFC 104, a przeciwnikiem był Lyoto Machida, niepokonany wówczas mistrz i wybitny specjalista od karate.

Pierwsze starcie UFC 104 – kontrowersyjna decyzja

24 października 2009 roku obaj Brazylijczycy zmierzyli się w pięciorundowej batalii taktycznej. Większość obserwatorów, w tym brazylijski dziennik „O Globo”, oceniła, że to Shogun zadał więcej czystych ciosów i skuteczniej kontrolował tempo walki. Sędziowie jednak jednogłośnie wskazali na zwycięstwo broniącego tytułu Machidy. Werdykt ten wywołał jedną z największych burz w historii sędziowania MMA.

Rewanż na UFC 113 – KO w pierwszej rundzie

UFC szybko doprowadziło do natychmiastowego rewanżu, który odbył się 8 maja 2010 roku w Montrealu. Tym razem Shogun nie pozostawił sędziom żadnego pola do interpretacji – w pierwszej rundzie trafił Machidę potężnym prawym sierpowym (overhandem). Machida upadł na matę, a Shogun brutalnie dobił go serią ciosów po upływie 3 minut i 35 sekund. Mauricio Rua został tym samym trzecim Brazylijczykiem (po Antonio Rodrigo Nogueirze i Andersonie Silvie), który sięgnął po pas mistrzowski w amerykańskiej organizacji, stając się równocześnie legendą zarówno PRIDE, jak i UFC.

Druga era – utrata pasa na rzecz Jonesa i wojna z Hendersonem

Panowanie Shoguna nie trwało długo, głównie ze względu na nawracające problemy z kolanami, które wymagały operacji. W pierwszej obronie tytułu zmierzył się z zawodnikiem, który miał na zawsze zmienić oblicze tego sportu.

UFC 128 – utrata pasa na rzecz Jona Jonesa

19 marca 2011 roku na UFC 128 Shogun stanął do walki z 23-letnim wówczas Jonem Jonesem. Młody pretendent zdominował Brazylijczyka od pierwszych sekund, wygrywając przez TKO w trzeciej rundzie. Shogun nie potrafił znaleźć odpowiedzi na gigantyczny zasięg, kreatywność i brutalną presję Amerykanina. Jon Jones został najmłodszym mistrzem w historii UFC, a Shogun musiał oddać pas.

Wojna z Danem Hendersonem i schyłek kariery

Po utracie tytułu Shogun zdołał jeszcze wyrównać rachunki z Forrestem Griffinem (nokautując go w pierwszej rundzie na UFC 134). W listopadzie 2011 roku, podczas gali UFC 139, zmierzył się z legendarnym Danem Hendersonem w jednej z najbardziej heroicznych batalii w historii mieszanych sztuk walki. Krwawy i wyczerpujący pojedynek został okrzyknięty „Walką Roku 2011”. Ostatecznie Henderson wygrał przez jednogłośną decyzję po pięciu rundach.

Ostatnie lata w oktagonie i UFC 283

Przez kolejną dekadę Shogun walczył znacznie rzadziej, przeplatając sukcesy, porażki i kolejne kontuzje. Pokonał m.in. Coreya Andersona, Giana Villante czy Tysona Pedro, ale ulegał też młodszym pretendentom, takim jak Anthony Smith. Ostatecznie zakończył swoją bogatą karierę 21 stycznia 2023 roku na gali UFC 283 w Rio de Janeiro, po porażce przez TKO z Ihorem Potierią.

Statystyki kariery i wejście do UFC Hall of Fame (2024)

Poniższa tabela zbiera kluczowe i najważniejsze walki w karierze Shoguna.

Shogun na tle innych legend wagi półciężkiej UFC

Shogun zalicza się do najwybitniejszej generacji zawodników wagi półciężkiej w historii tego sportu, obok takich legend jak Lyoto Machida, Quinton „Rampage” Jackson, Antonio Rogerio Nogueira czy Chuck Liddell. To, co go najbardziej wyróżnia, to fakt, że jako jeden z nielicznych zdołał wywalczyć tytuły mistrzowskie w obu najważniejszych organizacjach swoich czasów (PRIDE i UFC).

Klasyczna era z udziałem Shoguna zakończyła się w okolicach 2011–2012 roku, kiedy do dywizji wkroczyli młodsi, o wiele bardziej wszechstronni zawodnicy nowej fali – Jon Jones, Daniel Cormier czy Alexander Gustafsson. Mimo drastycznej zmiany pokoleniowej, Shogun pozostał aktywnym zawodnikiem na wysokim poziomie aż do 41. roku życia, zyskując ogromny szacunek kibiców za swój niezłomny charakter, ducha walki (zgodnego z ideą budo) i brutalny, widowiskowy styl. Jego dziedzictwo na zawsze pozostanie wizytówką „Złotej Ery” japońskiego PRIDE FC.

Mauricio Shogun Rua – najczęściej zadawane pytania