Bracia Kliczko – Witalij i Władimir, którzy razem trzymali wszystkie pasy wagi ciężkiej

Witalij i Władimir Kliczko przez ponad dwa lata trzymali w rękach wszystkie liczące się pasy wagi ciężkiej – żadna inna para braci nie zbliżyła się do takiej przewagi. Obaj obronili doktoraty z nauk sportowych, obaj złożyli matce obietnicę, że nigdy nie staną naprzeciw siebie w ringu, i obaj trafili do bokserskiej Galerii Sławy. Ich wspólna historia to opowieść o ukraińskim rodzeństwie, które zbudowało jedną z najdłuższych er panowania w dziejach wagi ciężkiej – a potem zamieniło rękawice na politykę, biznes i obronę własnego kraju.

Kim są bracia Kliczko?

Bracia Kliczko to Witalij (ur. 19 lipca 1971) i Władimir (ur. 25 marca 1976), ukraińscy bokserzy wagi ciężkiej, których dzieli niespełna pięć lat. Nie są bliźniakami, choć takie pytanie wciąż pojawia się w wyszukiwarkach. Łączy ich za to coś znacznie rzadszego – obaj wspięli się na szczyt tej samej kategorii wagowej, nie tocząc ze sobą ani jednej walki.

W skrócie ich wspólny dorobek wygląda tak:

• Pochodzenie – ukraińscy bracia urodzeni w republikach dawnego ZSRR, dzieli ich niespełna pięć lat.
• Doktoraty – obaj obronili prace naukowe z zakresu nauk sportowych, stąd „doktorskie” pseudonimy.
• Waga ciężka – obaj sięgnęli po mistrzostwo świata najcięższej kategorii bokserskiej.
• Galeria Sławy – Witalij trafił do niej w 2018 roku, Władimir w 2021.

Pochodzenie i akademickie tytuły

Urodzili się w różnych republikach ówczesnego Związku Radzieckiego. Witalij przyszedł na świat w Biełowodskoje w Kirgiskiej SRR, Władimir – w Semipałatyńsku w Kazachskiej SRR, dzisiejszym Semej. Ich ojciec, Wołodymyr Rodionowycz Kłyczko, był oficerem lotnictwa, więc rodzina często się przeprowadzała. Władimir jako dziecko mieszkał w Prypeci i został ewakuowany stamtąd po katastrofie w Czarnobylu w 1986 roku, a sam ojciec brał udział jako pilot w likwidacji skutków awarii reaktora – bez odpowiedniej odzieży ochronnej został wtedy napromieniowany. Kilka lat później, mając już stopień generała majora, zachorował na nowotwór układu chłonnego będący następstwem tamtej ekspozycji i zmarł 13 lipca 2011 roku w Kijowie, w wieku 64 lat.

Ukraińska forma imienia młodszego z braci brzmi Wołodymyr – w polskich mediach przyjęła się jednak wersja Władimir. Warto o tym pamiętać, bo polska Wikipedia stosuje bardziej fonetyczną transkrypcję „Kłyczko”.

Obaj poszli tą samą, nietypową dla pięściarzy ścieżką – zdobyli doktoraty z nauk sportowych. Witalij obronił pracę na Uniwersytecie Kijowskim, Władimir przygotował rozprawę o protokołach treningowych młodych sportowców. Stąd wzięły się ich pseudonimy – „Dr Żelazna Pięść” w przypadku Witalija i „Dr Stalowy Młot” w przypadku Władimira.

Droga do boksu i obietnica złożona matce

Zanim Witalij przeszedł na zawodowstwo, zbierał tytuły w kilku dyscyplinach naraz – w boksie amatorskim, kickboxingu i karate. W kickboxingu sześciokrotnie sięgnął po mistrzostwo świata – dwa razy jako amator, cztery razy jako zawodowiec. Władimir od początku postawił wyłącznie na boks i to on wywalczył dla rodziny olimpijskie złoto.

Najbardziej ludzka część tej historii dotyczy jednak obietnicy złożonej matce. Bracia przyrzekli jej jako chłopcy, że nigdy nie staną naprzeciw siebie w ringu – i dotrzymali słowa. Nawet wtedy, gdy jednocześnie dzierżyli komplet mistrzowskich pasów, żaden promotor nie zdołał zorganizować pojedynku, który sprzedałby się na całym świecie. Taka walka po prostu nie wchodziła w grę.

FIG_01 // VISUAL_REF

Witalij Kliczko – kariera, styl i najważniejsze walki

Starszy z braci zbudował markę na sile, zasięgu i żelaznej odporności. Witalij Kliczko zakończył zawodową karierę z bilansem około 45 zwycięstw i zaledwie 2 porażek, z czego 41 wygranych przyszło przed czasem. Obu porażek doznał nie przez nokaut, lecz przez przerwanie walki – raz z powodu kontuzji barku, raz przez rozcięcie nad okiem.

Kariera amatorska i kontrowersyjny 1996 rok

W amatorskim boksie Witalij zgromadził blisko 195 zwycięstw. Sięgnął po złoto Światowych Igrzysk Wojskowych w 1995 roku i srebro amatorskich mistrzostw świata. Wielką szansą miał być start olimpijski w Atlancie w 1996 roku. Do niego jednak nie doszło.

Witalij został wykluczony z olimpijskiej reprezentacji po wykryciu w jego organizmie niedozwolonego nandrolonu. Sam bokser tłumaczył ten wynik leczeniem kontuzji. Tak czy inaczej, zwolnione w kadrze miejsce zajął jego młodszy brat – i to Władimir wrócił z Atlanty ze złotym medalem. Ten epizod do dziś bywa przywoływany jako jeden z bardziej kontrowersyjnych momentów w karierze starszego z Kliczków.

Zawodowe tytuły i pojedynek z Lennoxem Lewisem

Na zawodowych ringach Witalij zadebiutował w 1996 roku i szybko wskoczył do ścisłej czołówki. Jego drogę do wielkości wyznaczają cztery kluczowe momenty:

• Pierwszy pas WBO (1999) – zdobył go, nokautując Herbiego Hide’a w drugiej rundzie.
• Kontuzja z Chrisem Byrdem (2000) – prowadził na punkty, ale poddał walkę po dziewiątej rundzie z powodu urazu barku.
• Kontrowersyjna porażka z Lewisem (2003) – dominował na kartach sędziów, gdy pojedynek przerwano przez głębokie rozcięcie nad jego okiem.
• Drugie panowanie WBC (2008–2013) – po powrocie z emerytury oddał pas dopiero wtedy, gdy sam zdecydował się odejść.

Starcie z Lennoxem Lewisem w 2003 roku to jeden z najgłośniejszych epizodów w jego karierze. Ukrainiec prowadził na kartach wszystkich trzech sędziów, kiedy lekarz przerwał pojedynek przed siódmą rundą z powodu rany nad lewym okiem. Formalnie Kliczko przegrał przez techniczny nokaut, choć wygrywał tę walkę na punkty.

To starcie do dziś wymieniane jest wśród największych walk wagi ciężkiej. Lewis wkrótce potem zakończył karierę i nigdy nie dał Ukraińcowi rewanżu.

Po tej porażce Witalij wywalczył wakujący pas WBC, pokonując Corriego Sandersa, a następnie obronił go w starciu z Dannym Williamsem. Przewlekłe kontuzje kolana i pleców zmusiły go do pierwszego rozstania z boksem w 2005 roku. Wrócił trzy lata później, odzyskał tytuł WBC i utrzymał go aż do ostatniej walki – zwycięstwa nad Manuelem Charrem we wrześniu 2012 roku.

Styl Witalija opierał się na fizycznej przewadze, długim zasięgu i mocnym prostym lewym ciosie. Rywale rzadko potrafili skrócić dystans i narzucić własne tempo. W 2018 roku Międzynarodowa Galeria Sławy Boksu przyjęła go w swoje szeregi.

Władimir Kliczko – panowanie w wadze ciężkiej

Młodszy Kliczko zapisał się w historii jako jeden z najdłużej panujących mistrzów wagi ciężkiej. Władimir zamknął karierę z bilansem około 64 zwycięstw i 5 porażek, a jego panowanie w erze unifikacji – ciągnące się od 2006 do 2015 roku – ustępuje długością jedynie rekordowi Joego Louisa. Zanim jednak stał się niemal niepokonaną maszyną, jego kariera dwukrotnie legła w gruzach.

Złoto olimpijskie i bolesne porażki

Fundamentem jego renomy stało się olimpijskie złoto z Atlanty w 1996 roku, zdobyte w wadze superciężkiej. Na zawodowym ringu początki nie były jednak usłane różami. Władimir sensacyjnie przegrał z Rossem Puritty w 1998 roku, a później dwukrotnie przegrywał przed czasem w starciach, które kosztowały go mistrzowskie pasy.

Najboleśniejsze były dwie porażki. W 2003 roku Corrie Sanders, traktowany jako outsider, powalił go czterokrotnie i wygrał przez techniczny nokaut w niespełna dwie rundy. Rok później zbliżony scenariusz powtórzył Lamon Brewster. Wokół tej drugiej walki narosły spekulacje o nietypowych wahaniach stanu zdrowia Ukraińca – pozostają one jednak w sferze niepotwierdzonych teorii, a nie ustalonych faktów.

Era Stewarda i najdłuższe panowanie

Przełomem okazała się współpraca z trenerem Emanuelem Stewardem, którą Władimir rozpoczął w 2004 roku. Steward gruntownie przebudował jego boks – z ryzykownego pięściarza ofensywnego uczynił cierpliwego technika kontrolującego rywali dystansem. Fundamentem nowego stylu stały się długi, precyzyjny lewy prosty oraz częsty klincz, którym Ukrainiec neutralizował szybszych przeciwników.

Efekty przyszły szybko. Władimir odzyskał pas IBF w rewanżu z Chrisem Byrdem, a potem krok po kroku zdobywał kolejne pasy mistrzowskie. Kiedy 2 lipca 2011 roku pokonał Dawida Haye’a, dołożył do kolekcji pas WBA – i od tej chwili razem z bratem trzymał wszystkie liczące się tytuły dywizji.

Zwycięska passa Władimira zakończyła się dopiero 28 listopada 2015 roku w Düsseldorfie, gdy Tyson Fury pokonał go jednogłośną decyzją sędziów. Była to jego pierwsza porażka na punkty w karierze i koniec panowania trwającego blisko dekadę. Po raz ostatni założył rękawice w 2017 roku na londyńskim Wembley, przegrywając w emocjonującym pojedynku z Anthonym Joshuą – choć wcześniej sam posłał rywala na deski.

Ukraiński rozdział w wadze ciężkiej zamknął się jednak tylko na chwilę. Kilka lat później pałeczkę przejął Ołeksandr Usyk, kolejny ukraiński mistrz tej kategorii, który przypomniał światu, że królestwo najcięższych pięści wciąż ma nad Dnieprem swoich następców.

◆ POLECANY PRODUKTTANIAKSIAZKA.PL

Przemysław Słowiński

Bracia Kliczko — biografia

19.87 PLN

Przemysław Słowiński — biografia Witalija i Władimira Kliczków, historia dwóch mistrzów świata wagi ciężkiej.

Kup w TaniaKsiazka →

Rekordy i statystyki braci Kliczko

Bracia Kliczko zostawili po sobie liczby, które trudno pobić. Osiągnęli je w bogatej w gwiazdy epoce – do tej samej wschodnioeuropejskiej fali wagi ciężkiej należał między innymi Andrzej Gołota, największy niespełniony talent polskiego boksu.

Poniższe zestawienie porównuje najważniejsze dane z karier obu pięściarzy.

Liczby dobrze pokazują różnicę charakterów obu karier. Witalij imponuje skutecznością i odpornością – niemal 90 procent swoich zwycięstw odniósł przed czasem, a on sam nigdy nie dotknął plecami maty. Władimir z kolei góruje długością panowania i liczbą stoczonych walk mistrzowskich, których wygrał najwięcej w historii dywizji. Razem stoczyli ponad sto zawodowych pojedynków, przegrywając zaledwie kilka.

Bracia Kliczko poza ringiem

Po zakończeniu bokserskich karier obaj bracia znaleźli sobie zajęcia równie absorbujące co pięściarstwo. Witalij wszedł w wielką politykę, a Władimir zbudował markę w świecie biznesu i działalności charytatywnej. Zawodowo ich drogi się rozeszły, ale jeden cel – wspieranie Ukrainy – połączył ich ponownie po 2022 roku.

Witalij Kliczko – mer Kijowa i obrona miasta

Polityką Witalij zajmował się jeszcze w trakcie kariery bokserskiej. Założył partię UDAR i stał się jednym z liderów Euromajdanu na przełomie 2013 i 2014 roku. Od 2014 roku pełni funkcję mera Kijowa i jest najdłużej urzędującym gospodarzem stolicy od czasu odzyskania przez Ukrainę niepodległości.

Prawdziwym sprawdzianem okazał się jednak luty 2022 roku. Po rozpoczęciu pełnoskalowej rosyjskiej inwazji Witalij zadeklarował gotowość obrony miasta z bronią w ręku i szybko stał się jedną z twarzy oporu Kijowa. Informował mieszkańców o nalotach, wprowadzał godziny policyjne, apelował o pomoc na Zachodzie. U jego boku stanął brat.

Władimir Kliczko – biznes i fundacja

Władimir po zakończeniu kariery poszedł w stronę biznesu i edukacji. Założył firmę Klitschko Ventures z siedzibą w Hamburgu, rozwijającą autorską metodę szkoleń motywacyjnych i przywódczych, a także prowadził zajęcia dla przyszłych menedżerów w szkołach biznesu.

Sercem wspólnej działalności braci pozostaje jednak założona w 2003 roku Fundacja Braci Kliczko, działająca pod hasłem „Walcz o swoje marzenia”. Przez ponad dwie dekady dotarła do około trzech milionów Ukraińców, wspierając edukację, sport i aktywność obywatelską młodych ludzi.

Po wybuchu wojny fundacja uruchomiła program pomocy humanitarnej i nie zawiesiła działań ani na jeden dzień. W ciągu kilku lat dostarczyła setki ton wsparcia – leków, sprzętu medycznego i żywności – dla szpitali oraz cywilów. Dla obu braci Ukraina stała się sprawą znacznie ważniejszą niż jakikolwiek pas mistrzowski.

Bracia Kliczko – najczęściej zadawane pytania