W jednym z irackich domów, w którym operatorzy GROM-u mieli zatrzymać terrorystów, sekcja szturmowa nikogo nie zastała. Pozostało przeszukanie. Kolega podpowiedział Andrzejowi „Kisielowi”, żeby zajrzał za wiszący zegar, bo tam często ukrywano różne rzeczy. Kisiel odsunął zegar i zobaczył kabelki. Kazał wszystkim natychmiast opuścić budynek, a sam został z rękami przy zegarze, bo bał się, że najmniejszy ruch może naciągnąć przewód. Przez kilka minut czekał na amerykańskiego sapera (EOD) i, jak wspomina, robił w tym czasie rachunek sumienia. Ładunku nie było. Przez 13 lat służby w JW GROM Kisiel zebrał sporo takich historii i jako jeden z pierwszych operatorów jednostki opisał je w książce.
Kim jest Andrzej „Kisiel”
Andrzej K. „Kisiel” to były operator zespołu wodnego JW GROM – według biogramu w podcaście Przemka Górczyka starszy chorąży sztabowy rezerwy, uczestnik czterech zmian bojowych w Iraku i misji w Afganistanie. W GROM-ie służył przez 13 lat, począwszy od 1997 roku. Wcześniej ukończył Szkołę Chorążych w Poznaniu i przez dwa lata służył w 1. Pułku Specjalnym Komandosów w Lublińcu. Specjalizował się w medycynie pola walki, działał w sekcji szturmowej, a przez pewien czas służył też w wydziale łączności i zabezpieczenia.
Do dziś nie ujawnia nazwiska. W 2012 roku wraz z Marcinem Rakiem wydał wspomnienia „Trzynaście moich lat w JW GROM”, a w ostatnich latach opowiada o służbie w podcastach.
Czasopismo „Komandos” i dwie przysięgi
Pochodzi z wielkopolskiej wsi. Jak mówi, rodzice praktycznie od jego narodzin wiedzieli, że zostanie żołnierzem. Jedyną konkurencją dla munduru była piłka nożna, w którą grał całkiem nieźle. O wojskach specjalnych przeczytał w miesięczniku „Komandos”, na który czekał co miesiąc w kiosku.
Trafił do liceum wojskowego, a kiedy w ramach restrukturyzacji sił zbrojnych rozwiązywano tego typu placówki, przeniósł się do Szkoły Chorążych w Poznaniu. Był to czas transformacji, dlatego przysięgę składał dwa razy – najpierw według starej roty, potem według nowej. Najważniejsza różnica była dla niego taka, że w nowej na końcu można było powiedzieć „Tak mi dopomóż Bóg”.
Pluton specjalny i bordowy beret
W szkole przeszedł pierwszą w życiu selekcję. Spośród pierwszoroczniaków wybrano do plutonu specjalnego dwudziestu kilku chłopaków. Po pół roku dostali bordowe berety, noszone wtedy przez żołnierzy wojsk powietrznodesantowych i kompanii specjalnych okręgów wojskowych, oraz noże, które mogli nosić na terenie szkoły. Pluton strzelał więcej niż inne pododdziały, używając niemal wszystkich dostępnych rodzajów broni strzeleckiej, głównie różnych wersji karabinków z rodziny AK.
Kisiel wspomina też, że jego pluton szkolono jeszcze według doktryny Układu Warszawskiego. Polskie wojska specjalne miały wtedy działać na tzw. Froncie Nadmorskim, czyli w Danii i w północnych Niemczech. Mówi o sobie, że jest jednym z ostatnich „dinozaurów”, którzy znają techniki przygotowywane na tamten kierunek.
Lubliniec w 1995 roku
Po szkole trafił do Lublińca, do jednostki znanej dziś jako Jednostka Wojskowa Komandosów. Na świadectwie miał wpisaną specjalność wojskową „dowódca grupy specjalnej”. Pierwsze uposażenie, jak pamięta, wynosiło z dodatkiem spadochronowym około 860 złotych, a później 980–1000 złotych.
Z tamtych lat zostało mu przekonanie, że „stara szkoła” nie była zła. Taktyka zielona, topografia i terenoznawstwo, których nauczył się w Poznaniu i w Lublińcu, przydały mu się później w GROM-ie.

Selekcja do GROM-u – 13 z około 300 kandydatów
Już samo zgłoszenie się na selekcję było wtedy sprawdzianem. GROM podlegał Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Administracji, był tajny i nawet wielu wysokich rangą wojskowych o nim nie słyszało. Kisiel mówi, że pierwszym etapem było zdobycie numeru telefonu do jednostki. Dostał go dzięki koledze z liceum wojskowego, który pracował w Sejmie. Podkreśla, że o żadną protekcję nie chodziło – za próbę „załatwiania” czegokolwiek w GROM-ie odpadało się od razu.
Minus 28 stopni w Stuposianach
Selekcja odbyła się zimą. Na początku było około 300 kandydatów, którzy zjeżdżali na testy pojedynczo. Potem odbyły się testy na basenie, sprawdzian z walki wręcz, testy biegowe i próba wysokościowa. Autobusem w Bieszczady pojechało już tylko około czterdziestu osób.
Najgorzej wspomina jedną z pierwszych nocy, w dolinie przy Stuposianach, gdy temperatura spadła, jak mówi, do około minus 28 stopni. W przeciwieństwie do części kandydatów nie miał odzieży z membraną Gore-Tex ani nowoczesnego obuwia taktycznego, tylko to, co wydawano w Lublińcu, i zwykły wojskowy śpiwór. Instruktorzy, bojąc się wypadku, co godzinę sprawdzali, czy wszyscy żyją. Z Lublińca przyjechała czwórka – dwóch oficerów i dwóch chorążych – i trzymali się razem. Najwięcej osób odpadło jednak drugiego dnia, podczas długiego marszu z dużymi przewyższeniami. Kolejni odpadali pojedynczo, na przykład po przeprawie w butach przez San.
86 kilometrów w 24 godziny
Ostatni etap zaczynał się przy granicy z Ukrainą. Kandydaci mieli dobę na pokonanie 86 kilometrów do punktu zbiórki, nocą i w górach, a instruktorzy patrolowali trasę. Kogo złapali, ten nie zaliczał selekcji. Kisiel szedł przy tak ogromnym deficycie kalorycznym, że w krzakach zobaczył grób, którego tam nie było, a z nosa zaczęła mu lecieć krew.
Selekcję zaliczyło trzynaście osób, a on był jednym z najmłodszych. Dlatego psycholog wołał go na testy częściej niż innych. W drodze powrotnej przespał w pociągu Lubliniec i obudził się w Katowicach. Patrol policji wziął go na dworcu za bezdomnego, bo miał spękane od mrozu usta oraz twarz, a do tego pachniał dymem z ogniska.
Z tamtej zimy wyniósł zasadę, którą powtarza na szkoleniach: selekcji nie przejdzie się samymi mięśniami i wytrzymałością, bo w pewnym momencie brakujące 50 procent sił musi dołożyć głowa.
Kurs bazowy i zespół wodny GROM-u
Na przeniesienie czekał dwa lata. Wojsko nie chciało oddawać wyszkolonego żołnierza innemu ministerstwu, a dowódca w Lublińcu traktował go jak dezertera. Kisiel co poniedziałek o 9.00 dzwonił do GROM-u z automatu na poczcie i pisał kolejne raporty, które odrzucano. W 1997 roku w końcu usłyszał, że odchodzi. Pożegnanie w kasynie zapamiętał jako „ciężki odpoczynek”, jak nazywał to gen. Sławomir Petelicki. Pierwsze uposażenie w GROM-ie wyniosło 1680 złotych, choć, jak dodaje, w Warszawie życie było droższe.
Pierwsze dni były dla niego szokiem. Przyszedł w mundurze, a wszyscy w jednostce chodzili po cywilnemu – kolega specjalnie go nie uprzedził. Zamiast rozkazów i raportowania była rozmowa, a zamiast zasady, że grupa specjalna jest jednorazowego użytku, obowiązywała reguła „nikogo nie zostawiamy”.
Numer 208 i nazwisko Kisielewski
Kurs bazowy trwał prawie półtora roku, bez wolnych sobót poza jedną w miesiącu. Kisiel szacuje, że szkolenie jednego operatora kosztowało wtedy ponad półtora miliona dolarów. Kursanci wystrzeliwali tysiące naboi z karabinka, pistoletu i strzelby, a na zajęciach z medycyny zobaczył po raz pierwszy stazy taktyczne czy wkłucia doszpikowe. Porównuje to z „Czterema pancernymi”, w których rannemu wystarczał bandaż i uśmiech sanitariuszki.
Na początku każdy dostawał nową tożsamość. Kisiel chciał nazwisko, które zajął już Leszek Drewniak „Diabeł”, legenda jednostki. Wybrał więc Kisielewski – tak nazywał się kolega ze Szkoły Chorążych, z którym ciągle mylił go pewien major o fenomenalnej pamięci. Od tego nazwiska koledzy utworzyli ksywę. Numer operacyjny, który dostał, to 208.
Trafił do zespołu wodnego. Pierwsze sekcje wodne powstały wcześniej w zespole A i uczyły się od brytyjskiego SBS. Kiedy formowano zespół B, w całości wodny, starsi koledzy zostali w nim instruktorami, a większość składu stanowili nowi ludzie. Każdy operator musiał mieć uprawnienia płetwonurka bojowego i nurkować z aparatami nurkowymi o obiegu zamkniętym. Kisiel dodaje, że francuskie aparaty GROM-u uchodziły za nowocześniejsze od Drägerów używanych przez Navy SEALs.
„Takich ludzi nam trzeba”: jako młody operator Kisiel dał się podpuścić starszym kolegom w sporze o to, kto i kiedy ma prawo nosić beret. Zastępca dowódcy zagroził mu zwolnieniem i przez dwa tygodnie Kisiel szkolił się, nie wiedząc, czy nie dostanie zaraz obiegówki. Na święcie jednostki chował się za firanką, ale zastępca go wypatrzył i zaprowadził do gen. Petelickiego. „Panie generale, chciałem panu pokazać żołnierza, który się nie bał walczyć o beret” – usłyszał. Generał uścisnął mu dłoń i odpowiedział, że takich ludzi jednostka potrzebuje. Później okazało się, że cała sytuacja była jednym z testów.
Pocisk, który przeszedł przez ścianę
Podczas szkolenia w budynku do ćwiczeń taktycznych (tzw. killing house) strzelił do tarczy dokładnie tam, gdzie powinien. Pocisk przeszedł jednak przez tarczę oraz ścianę i trafił w nogę stojącego na zewnątrz kolegi o ksywie „Klema”. Kość udowa była strzaskana, przyszła seria operacji i rehabilitacja, a dla Klemy był to koniec służby w GROM-ie. Instruktorzy wyjaśnili Kisielowi, że gdyby strzelił źle, wyleciałby z kursu. Po tym wypadku w budynku wzmocniono ściany. Klema nie ma do niego żalu, ale Kisiel mówi, że zawsze będzie pamiętał, z czyjej lufy wyleciał ten pocisk.
Granat hukowo-błyskowy i lekcja pokory
Po zamachach z 11 września 2001 roku, jak wspomina, GROM przestał się obawiać przeniesienia do struktur Żandarmerii Wojskowej, o którym wcześniej mówiono. Jednostka szykowała się do wyjazdu w rejon Zatoki Perskiej. Kisiel miał jechać z pierwszą zmianą zespołu wodnego, ale na ćwiczeniach chwycił w dłoń granat hukowo-błyskowy (tzw. flashbang). Uszkodził palec spustowy prawej ręki i groziła mu amputacja.
Nazywa to frajerskim błędem, który popełnił na własne życzenie, bo uwierzył, że jest szybszy od wybuchu. Koledzy działali w tym czasie z lotniskowca, a on dochodził do siebie. Pojechał z drugą zmianą, najpierw do wydziału łączności i zabezpieczenia, a potem wrócił do sekcji szturmowej.
Irak i Afganistan – około stu akcji bojowych
Druga zmiana dotarła do Zatoki Perskiej, gdy okręty koalicji blokowały przemyt ropy i innych surowców objętych embargiem z Iraku. Kisiel mówi, że widział, jak cała machina logistyczna rusza w stronę wojny, i właśnie to doświadczenie sprawiło, że przed lutym 2022 roku był pewien, iż Rosja zaatakuje Ukrainę. W sumie odbył cztery zmiany bojowe w Iraku i, jak wspomina, brał udział w około stu akcjach bezpośrednich (Direct Action – DA), może nawet więcej.
Platforma KAAOT i Umm Kasr
Za najważniejszą uważa pierwszą operację bojową – szturm na terminal naftowy KAAOT w nocy z 20 na 21 marca 2003 roku, którym dowodził Andrzej „Wódz” Kruczyński. Operatorzy płynęli na terminal w pierwszą noc wojny, ok. 16 godzin po pierwszych atakach koalicji, ze świadomością, że obrońcy mogą go wysadzić, zanim łodzie dopłyną. W tym samym czasie Navy SEALs zajęli sąsiedni terminal ABOT (Mina al-Bakr). Oba obiekty przejęto w nienaruszonym stanie, z ponad 30 jeńcami, i nikt nie zginął. Potem przyszło oczyszczanie dojścia do portu Umm Kasr, operacje w mieście i desant na zaporę Mukarayin.
Jeszcze przed wojną w obozie, w którym stacjonowali, mieszkało około 15 tysięcy Amerykanów, około 300 Czechów i, jak wspomina, niespełna trzydziestu Polaków (cały kontyngent GROM-u w Zatoce liczył 56 żołnierzy). Polacy i tak wygrali turniej siatkówki. Kisiel dostał też zadanie kupienia za gotówkę dziesięciu samochodów. Pierwszy sprzedawca wziął jego i kolegę za rosyjską mafię i potraktował ich nieuprzejmie, więc premię zgarnął sprzedawca z salonu obok.
Navy SEALs, Chris Kyle i Drago
Zespół wodny działał w Iraku głównie z Navy SEALs, a także z tworzoną pod ich okiem iracką jednostką specjalną. Kisiel mówi, że Amerykanie na początku patrzyli na Polaków z przymrużeniem oka, ale zmienili zdanie po KAAOT i Umm Kasr. Obie jednostki mieszkały potem w jednych obozach niemal przez cały konflikt.
Po powrocie z Polski, pół roku po szturmie na terminal, poznał Tomasza „Drago” Dzierana, polskiego SEAL-a, który był łącznikiem między Polakami a Amerykanami i czasem mylił języki – do Amerykanów mówił po polsku, a do Polaków po angielsku. Zaprzyjaźnił się też z Chrisem Kyle’em, najsłynniejszym snajperem SEALs. Kiedy w Polsce wyszła książka Kyle’a „Cel snajpera”, Kisiel, jak mówi, napisał do niej wstęp. Twierdzi, że sztuczki, o których Kyle mówi w jednej ze scen filmu „Snajper”, Amerykanie podpatrzyli u GROM-u.
Faludża, Mosul i zegar z kabelkami
Pierwsze akcje w Faludży nazywa mocną rozgrzewką. Właśnie tam przydarzyło mu się coś, o czym mówi otwarcie. Wchodził do pomieszczenia, przed którym po wybuchu korytarzem płynęła krew, i na pięć, może siedem sekund go zablokowało. Ruchy wykonał dzięki wyćwiczonej pamięci mięśniowej, ale miał wrażenie, że wszystko dzieje się w zwolnionym tempie, jak we śnie. Później już mu się to nie zdarzyło.
W Mosulu baza zespołu mieściła się na lotnisku, a do miasta prowadził tylko jeden most na Tygrysie. Przeciwnik próbował to wykorzystać przy wyjazdach na akcje. W czasie jednej z operacji zespół zatrzymał komórkę przygotowującą zamachy. Kisiel mówi, że życie uratował im wtedy kolega Grzegorz, który zareagował tak, jak trzeba. W zdobytych materiałach wywiadowczych znaleźli mapę Gdańska. Tłumacz, były reprezentant Iraku w koszykówce, którego nazywali Johnny Walker, rozpłakał się ze złości, kiedy przeczytał, jak terroryści chwalili się zamachami na dzieci.
Operacja w biały dzień: większość akcji GROM prowadził nocą, kiedy ulice Bagdadu były puste. Jedną trzeba było jednak wykonać w dzień. SEALs weszli do budynku, a Polacy pilnowali sektorów na zewnątrz. Kisiel stał przed tłumem, który z każdą minutą gęstniał, pot ciekł mu do oczu, a on nie chciał go wycierać, żeby nikt nie pomyślał, że się boi. Akcja trwała siedem, osiem minut. Mówi, że każda minuta ciągnęła się wtedy jak godzina, a po powrocie czuł się tak, jakby przerzucił łopatą wagon węgla.
„Wrota Mordoru” w Afganistanie
W rozmowie ze „Special Ops” podkreśla, że w Iraku wiele akcji nie kończyło się strzelaniem – w Mosulu bardzo groźnych terrorystów schwytano dzięki zaskoczeniu. Do ludzi po raz pierwszy strzelał dopiero w Afganistanie. Grupa wpadła pod ostrzał w wąwozie prowadzącym do sąsiedniego dystryktu, który żołnierze nazywali „Wrotami Mordoru”. Kisiel słyszał pociski odbijające się od pancerza i dopiero wtedy padła komenda do otwarcia ognia. Mówi, że tak go szkolono – kto chce przeżyć, musi być pierwszy.
W Afganistanie GROM prowadził głównie działania patrolowo-rozpoznawcze. Kisiel opisał w książce sytuację, gdy ruch Afgańczyka wyglądał, jakby sięgał po granatnik, a okazało się, że nie miał złych zamiarów. Cieszy się, że wtedy nie strzelił. Z tamtych patroli zapamiętał też prostą zasadę: jeśli dzieci wybiegają naprzeciw kolumny, jest spokojnie, a jeśli wieś jest cicha, coś się szykuje.
| Rok | Wydarzenie |
|---|---|
| pierwsza połowa lat 90. | Liceum wojskowe, Szkoła Chorążych w Poznaniu, pluton specjalny i bordowy beret |
| 1995 | 1. Pułk Specjalny Komandosów w Lublińcu |
| 1997 | Przejście do JW GROM po zimowej selekcji, numer operacyjny 208 |
| początek 2003 | Zatoka Perska z drugą zmianą zespołu wodnego, operacje przeciw przemytowi z Iraku |
| 20/21 marca 2003 | Szturm na terminal naftowy KAAOT, potem Umm Kasr |
| od 2003 | Cztery zmiany bojowe w Iraku, według jego relacji około stu akcji bezpośrednich (DA) |
| koniec służby | Afganistan, działania patrolowo-rozpoznawcze |
| 13 września 2012 | Premiera książki „Trzynaście moich lat w JW GROM” |
| lipiec 2016 | Zatrzymanie przez CBA i trzy miesiące tymczasowego aresztu |
Z lat służby Kisiel ma też inną obserwację – są „mistrzowie treningów” i „mistrzowie akcji”. Ten, kto na ćwiczeniach wypada najlepiej, w realnej walce potrafi się zawahać, a jedno zawahanie może kosztować życie kolegi.
„Trzynaście moich lat w JW GROM” – książka
Książkę napisał z Marcinem Rakiem w trzy miesiące – zaczęli trzynastego dnia miesiąca i trzynastego skończyli, choć, jak zapewnia, nie planowali tego. Najpierw próbował nagrywać wspomnienia sam na dyktafon, ale nie dało się tak pracować. Potem rozmawiali jak w wywiadzie, a Rak dopytywał o szczegóły. Książka ukazała się nakładem wrocławskiego Wydawnictwa Siła i Honor. Premiera odbyła się 13 września 2012 roku, a wydanie ma 344 strony.
Według autora przedmowę napisał Wojciech Brochwicz, były wiceminister spraw wewnętrznych nadzorujący GROM, a książkę zadedykowano gen. Petelickiemu, który wiedział o niej i kibicował jej powstaniu, ale nie doczekał wydania – zmarł w czerwcu 2012 roku. Kisiel mówi, że przed nim wspomnienia z GROM-u pisali tylko dowódcy, a on był pierwszym operatorem. W jednostce wywołało to burzę, która ucichła, kiedy koledzy przeczytali tekst.
Audiobook za darmo i wydanie chińskie
Papierowe wydanie jest dziś trudno dostępne i na aukcjach osiąga wysokie ceny. Audiobook z 2013 roku czyta Eryk Lubos. Według autora można go za darmo pobrać z profilu „Trzynaście moich lat” na Facebooku (nazwę trzeba wpisać słownie, nie cyframi), a w nagraniu występuje jeden z Cichociemnych. W 2015 roku książka ukazała się w Chinach nakładem wydawnictwa Uniwersytetu Tsinghua – po tym, jak dziennikarz z Hongkongu napisał o przyjaźni Kisiela z Kyle’em. Autor wspomina też o e-booku po angielsku.
Najbardziej cieszy go, kiedy młodsi operatorzy mówią mu na święcie jednostki, że zgłosili się do GROM-u między innymi dlatego, że przeczytali jego książkę.
Po wojsku – szkolenia, areszt i wiara
Z GROM-u odszedł na emeryturę po 13 latach. Mówi, że gdyby mógł wybrać jeszcze raz, zostałby dłużej i, jak żartuje, „musieliby go wyganiać siłą”. Prowadził szkolenia taktyczne i wyjazdy integracyjne dla firm. Po wybuchu wojny w Ukrainie, gdy linia frontu się ustabilizowała, pojechał tam szkolić żołnierzy. Jesienią 2021 roku w Radiu Poznań ostrzegał przed incydentem na granicy z Białorusią.
Przyznaje, że życie w cywilu jest dla niego trudniejsze niż w armii. W wojsku słowo było słowem, a w „cywilu”, jak mówi, wszystko trzeba potwierdzać u notariusza. Mówi też, że w pewnym momencie stracił nad sobą kontrolę i się pogubił.
Zatrzymanie przez CBA w 2016 roku
W lipcu 2016 roku lubelska delegatura CBA zatrzymała trzy osoby – byłego komandosa GROM-u Andrzeja K., byłego oficera ABW i kobietę. Według „Rzeczpospolitej” zarzucono im płatną protekcję – powoływanie się na wpływy w instytucjach państwowych, w tym w MSWiA, i obietnicę pomocy w zachowaniu koncesji na handel bronią w zamian za 55 tys. złotych. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa aresztował trójkę podejrzanych na trzy miesiące. Nie udało nam się dotrzeć do informacji, jak sprawa się zakończyła.
Kisiel sam wraca do tego okresu w rozmowach. Mówi, że zaczęło się od pewnej znajomości, a skończyło w areszcie śledczym na Białołęce. Wspomina, że ktoś oskarżył go o chęć zrobienia czegoś nieuczciwego i że był wtedy pełen złości na cały świat. W tamtym czasie zobaczył, kto był przy nim tylko na chwilę, a kto okazał się przyjacielem. Słyszał też komentarze, że mówił o zasadach, a „patrzcie, gdzie wylądował”.
O tamtym okresie, o zespole stresu pourazowego (PTSD) i o tym, dlaczego nie korzystał z pomocy psychologa, Kisiel opowiada w rozmowie z Przemkiem Górczykiem.
Wiara zamiast psychologa
Kisiel mówi, że każdy, kto był na wojnie, ma PTSD, tylko jedni znoszą to dobrze, inni średnio, a jeszcze inni źle. Siebie zalicza do pierwszej grupy i nie ukrywa, że pomogła mu wiara. Nazywa siebie „katolem”, a przełomem był wyjazd z ojcem do miejsca związanego z objawieniami maryjnymi. Podkreśla przy tym, że nikomu nie odradza psychologa ani psychiatry – dla niego tą pomocą była modlitwa.
Z kolegami ze służby spotyka się co roku na święcie jednostki. Mówi, że widzi, jak jest ich coraz mniej, i że warto pamiętać o przyjaciołach, póki można się z nimi spotkać.
Andrzej „Kisiel” – najczęściej zadawane pytania
Skąd wziął się pseudonim „Kisiel”?
Po przyjściu do GROM-u każdy operator dostawał nową tożsamość. Andrzej K. wybrał nazwisko Kisielewski – tak nazywał się kolega ze Szkoły Chorążych, z którym ciągle mylił go jeden z majorów. Od tego nazwiska koledzy utworzyli ksywę „Kisiel”, pod którą wydał później książkę.
Jak wyglądała zimowa selekcja do GROM-u, którą przeszedł Kisiel?
Zaczynało około 300 kandydatów, w Bieszczady pojechało około czterdziestu, a selekcję zaliczyło trzynaście osób. W nocy przy Stuposianach temperatura spadła, jak wspomina, do około minus 28 stopni. Ostatni etap to 86 kilometrów w górach w ciągu doby, od granicy z Ukrainą do punktu zbiórki, z instruktorami polującymi na kandydatów.
Co łączyło operatora GROM-u z Chrisem Kyle’em?
Zespół wodny GROM-u przez większą część konfliktu w Iraku działał i mieszkał razem z Navy SEALs. Kisiel zaprzyjaźnił się wtedy z Chrisem Kyle’em, a kiedy w Polsce ukazała się jego książka „Cel snajpera”, napisał do niej wstęp. O tej przyjaźni pisał później także dziennikarz z Hongkongu.
Gdzie można przeczytać lub posłuchać wspomnień „Trzynaście moich lat w JW GROM”?
Papierowe wydanie z 2012 roku jest trudno dostępne i na aukcjach osiąga wysokie ceny. Audiobook z 2013 roku czyta Eryk Lubos – według autora można go pobrać za darmo z profilu „Trzynaście moich lat” na Facebooku. W 2015 roku książka ukazała się też w Chinach.
W jakich misjach brał udział Andrzej „Kisiel”?
Był w Zatoce Perskiej z drugą zmianą zespołu wodnego, brał udział w szturmie na terminal naftowy KAAOT w marcu 2003 roku i w oczyszczaniu portu Umm Kasr. W Iraku odbył cztery zmiany bojowe i, jak wspomina, około stu akcji bezpośrednich (DA), między innymi w Faludży, Mosulu i Bagdadzie. Służbę zakończył misją w Afganistanie.
Źródła
https://www.special-ops.pl/artykul/ludzie-i-wywiady/6508,grom-od-srodka
https://www.granice.pl/ksiazka/trzynascie-moich-lat-w-jw-grom/1412032
https://www.rp.pl/Sadownictwo/160729088-55-tys-lapowki-oficerowie-sluzb-i-kobieta.html
https://radiopoznan.fm/informacje/kluczowy-temat/andrzej-k-kisiel_2
https://www.youtube.com/watch?v=5K_lmpMTbDg
https://www.youtube.com/watch?v=NhN2gxjlLL0
https://www.youtube.com/watch?v=L5kXJ1-No4Y








